میگم مادر شدن چقدر عجیب و پر استرسه جدا از تمام زیبایی هاش اینکه از همون موقع که تو شکممون بود امان از روزی که کم لگد میزد از همون روز نگرانی ها شروع شد وقتی اولین بار نگران لبخند زدنش بودم که کی میزنه که اولین بار کی یه شعی میگیره دستش که یادمه چقدر استرس داشتم واسه غلت زدنش که جرا غلت نمیزنه و درست هر بار که نگران میشدم چند روز بعد دختر نازم دلبند مامان شادم میکرد و دقیقا همون کارو انجام میداد الانم نگران چهار دست و پا رفتنشم که کی انجام میده بعد اونم میدونم راه افتادنش و همچنان این قصه سر دراز دارد
از خدا میخوام پاره ی تنه همه رو صحیح و سلامت حفظ کنه و بهترین رشد و تکامل رو داشته باشن همیشه دختر عزیز منم همینطور 🥰❤

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط