تصمیم گرفتم از تمام لحظه های دختر کوچولوم لذت ببرم، اینکه کم غذا میخوره یا هر چیز دیگه ای رو برای خودم بزرگش نکنم. میخوام این حرص خوردن این فکرا و دغدغه هایی که خیلی هاش میبینم الکی بزارم کنار. تمام تلاشم میکنم برای بجه هام اما تا جایی که اونا خسته نشن و بتونن کنار بیان.یعنی چی آخه با یه بشقاب غذا بشینم جلوش حساب کنم که چرا کم خورده یا چرا و چرا......چند تا از این دل نگرانی هامون بی مورد بود؟ خودم خسته شدم از بس سر موضوعات بیخوده حرص خوردم. دیگه میخوام اول از هر چیزی به شاد بودن کنار بچه هام عادت کنم.خود خدایی که بچه هام تا اینجا رسوند بیشتر از منی که مادرم دلسوز بچه هام.من تلاشم میکنم اما دیگه حرص نمیخورم

👌👏👏👏👏👏

چقد خوبه افرین.من سر شیر نخوردنش چهارده ماهه که عذاب میکشم فشارم میره بالا از حرصو جوش

نمیخوام چند سال دیگه بشینم حسرت اینو بخورم که چرا از صدای خندش از راه رفتنش از بازی کردناش حرف زدنش لذت نبردم و فقط دنبال دلواپسی های پوچ بودم.

چقدر خوبه که این طرز فکر رو داری کاش هممون اینجور بشیم

عزیززززممممم من به عنوان یه دوست به این طرز تفکر افتخار میکنم ، آفرین