مدتیه احساس نادیده گرفته شدن دارم،
خونه داری و بچه داری اونم واسه کسی که میخواد هر دوش رو به بهترین شکل انجام بده خیلی سخت خسته کنندست..
دلم میخواد گاهی همسرم ازم تشکر کنه
بغلم کنه بگه میدونم چقدر خسته میشی با بچه و کارای‌خونه،
اما از این کارها نمیکنه
کلا اهل محبت کلامی نیست.
چندروز پیش داشتم تلفنی با دوستم حرف میزدم
پسرم یهو گریه کرد
شوهرم با قیافه عصبانی داد زد که اول کارتو کن بعد با گوشی حرف بزن
خیلی دلم گرفت
مگه من رباتم؟
خودش هروقت بخواد تلفنی با‌دوستاش و همکاراش حرف میزنه اما من تا وقتی که خونست جواب تلفن دوستام رو‌نمیدم چون از نظرش ضروری نیست و باید فقط وقف اون و بچه و خونه باشمو

همینارو بهش بگو همینجوری که برامون تایپ کردی با بهش بگو یا تایپ کن براش بفرست متوجه‌اش کن تو هم نیاز داری برای خودت باشی یا حداقل درک بشی حتی به اندازه یه تشکر یا بغل ساده بهش بگو نزار تو دلت بمونه

عزیزم اول باهاش صحبت کن یا با تایپ یا رودر رو صحبت کردن بهترین راه حل برای بهبود مشکلات زندگیه

دقیقا عین همسر من اصلا تشکر کردن محبت کردن بلد نیست هر جا هم بخوام برم میگه واجب نیست بری بچت مهمه من نمیدونم بقیه بچه ندارن همه کارشونم انجام میدن

اینا طبیعیه لازمه گاهی با بچه تنها بمونه تا حس کنه چقدر زحمت زیادی میکشی

خب اشتباه میکنی جواب تلفن دوستات رو نمیدی، باید بفهمن که تو هم به استراحت نیاز داری، اگر دائما دنبال محبت اونها باشم بیشتر ازت دریغ میکنن،. به خودت اهمیت بده، به شادی خودت، به دوستات، توی برنامه هفتگیت قرار با دوستات بگذار،. بذار بفهمن که تو هم نیاز به اینها داری

همشون همینند.ناراحت نباش اهمیت نده