گاهی از دریچه چشمان کودک دنیا را ببینیم

کودکان عمدا کارهایی نمی‌کنند که ما والدین ناراحت شویم، آنها مانند ما فکر نمی‌کنند، مانند ما دنیا را نمی بینند و...
اگر از این دریچه نگاه نکنیم مدام ناراحت می‌شویم.

روش درست این است که بخشی از رفتارهای آنها را ناشی از شرایط سنی بدانیم مثلا یک کودک دو ساله در حال یادگیری است و وقتی بشقابی را پرت می کند، می خواهد ببیند چه می‌شود!
اگر خود را جای او بگذاریم و محیط را آماده کنیم، بسیاری از اوقات به جای عصبانی شدن، می‌توانیم بخندیم.

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط