یه توصیه برا مامانایی که بچشون تازه بدنیا اومده یا کوچیکه هنوز تا وقتی خودش بهتون نیاز نداره نرید کنارش نازش ندید باهاش صحبت نکنید بزارید آروم بمونه تو خودش باشه خودش بازی کنه من چون تنها بودم و پسرم رو خیلی دوست داشتم نمی‌خواستم یلحظه هم تنهاش بزارم حتی ساکت بود من میزاشتمش رو پام قربون صدقه اش میرفتم و الان انتظار دارم بچه خود به خود یاد بگیره که دیگه نمیتونم کل روز با اون باشم قربون صدقه اش برم و کار نکنم کلا با اون باشم من این مسیر رو با یک باور که بچم خجالتی نشه بچه ساکتی نباشه اشتباه رفتم و الان یکسالو نمیشه هرروز بهم چسبیده تقریبا هیچ بازی به تنهایی نمیکنه و من همش باید کنارش باشم یه آشپزی برا خودش رو با عذاب انجام میدم چون همش گریه که من برم پیش اون با اون باشم کاش من میدونستم که نباید انقدر بهش بچسبم که الان اون بهم چسبیده آرزومه بچم یکم با اسباب بازی هاش سرگرم شه بازی کنه فک میکردم کار من درسته الان بهش رسیدم که باید ولش میکردم برا خودش صدا دربیاره و دست و پا بندازه و ..... کاش من هم یه پیام اینجوری می‌دیدم...

عزیزم پسر منم همینه از صبح میچسبه بهم و طبیعیه
چون تنهاس تو خونه و کسیو ندارن جز ما ولی وقتایی که خاله یا باباش یا مامانبزرگش باشه اصلا دیگه به من نگاهم نمیکنه
یکی باید پیششون باشه هنوز زوده تنها بخان بازی کنن

اینکه الان میچسبه به خاطر اضطراب جدایی هست نه اینکا تو نوزادی باهاش حرف زدی روند رشدشونه خب

عزیزم من از ۷ماهگی پسرم رفتم سرکار و قبلشم میزاشتم زمین کارامو میکردم و الان یسال دوماهشه من بیام خونه میچسبه به من اشپز خونه برم نمیره بازی کنه تو اشمزخونه لای دست پای منه با اینوه روزا کنار مادرمه من بیام اون بخاد نگهش داره واینمیسه میچسبه به من
اینارو گفتم بگم اقتضای سنشونه ربطی به مخبت تو نداره

و منی که این تجربه رو دوباره تکرار کردم والان یه چسبنده دارم😬😬😬

دفیقا...‌

هیچ ربطی نداره گلم تو این سن همه بچه ها همین جوری هستن من دخترمو میزاشتم خودش بازی می‌کرد منم به کارام می‌رسیدم ولی الان فرصت نمیده موهامو شونه کنم

الان سنشونه گلم
من از همون اول دخترم عادت دادم به تنهایی بازی کردن و کلا زیاد باهاش سروکله نزدم ولی الان که فهمیده شده همش دنبال من و باباشه دوست داره همش پیشمون باشه برای همین میگم ربطی نداره