پدر شوهرم مریض وشیفتی باید بچها وایسن دوروز نوبت من بود اخرشب باید برم صبح من سرپا بودم تا ظهر دخترم خیلی اذیتم کرد من برگشتم ب دخترم گفتم از صبح سرپام صبحونه نخوردم خرید کردم الانم نهار نخوردم پدرشوهرم حالا بهش برخورد ب شوهرم گفت هیچکس نمیخوام وایسا فلان اجینا جا من باشید از زندگیم زدم با دخترم این همه مهمون داری یرپا این طوری رفتار کنن باهات چکار میکنید خیلی دلم شکست واقعا

میدونی مریضی باعث میشه آدم دلش نازک شه وهمه چی بهش بربخوره .اونم الان فکر میکنه که محتاج شده وناراحته .به دل نگیر.صبور باش

عزیزم حق داری چون ماهمه همو درک میکنیم خصوصا تو این سن که راه میره بچه شیطون هست موابش باید باشی درد دندون میگیره تا صبم ما بیداری میکشیم تازه هنوز به وضعیت عادی بودنمون بر نگشته هم دلی که نداریم طلب کارمون هستن ولش کن کلا رابطه قطع کن بگو من میمونم ولی من خودم افسردگی بارداری دارم هزار درد که همراش به بچه تنها میرسم یه ذره انصاف داشته باشید وگرنه با پدر خودم که فرقی نمیکنه برام و دل شکستنا باز میبخشم سکوت ولی هرچی حدی داره من مسول بچه خودمم که اتفاقی برام بیوفته این بچه دور از جونش چی براش میگذره کمی فکر کنین

کاش ی کم مهربون تر باشیم
اون بنده خدا فک کرده منت سرش میزاری چون محتاج مراقبته شماهاس
اشکال نداره بخاطر شوهرت برو ولی نظافت و تمیز کاری نکن ب همه هم بگو با بچه نمیرسم غذا بپز شوهرت اومد بگو خودش نظافت کنه

پدرشوهرت خونه خودشه که مراقب میخاد؟؟مگه چشه

من باشم به شوهرم میگم من با این وضعیت نمیتونم برم روزایی که نوبتته یا خودت برو یا اگه شرایطشو نداری پرستار بگیر جا خودت بفرس.
اینو که به شوهرت بگی حساب کار میاد دستش. نه داد و بیداد داره نه قهر و جیغ.
راحت همین جمله را بگو

وااا چرا شما وایستی شوهرت خودش وایسته

اصلا نباید از اول قبول میکردی
بچه کوچیک داری
دختراش و پسراش وظیفه دارن نه عروس اونم بت بچه شیرخواره

عزیزم تو نباید وایمیستادی از اول میگفتی من بچه دارم نودپا هستش اذیتم

عزیزم تو وظیفه ای نداری با بچه وایسی اینا درک ندارن واقعا