واقعیت‌ها را از بچه‌ها پنهان نکنید

ذهن بچه‌ها ذاتاً داستان‌ساز و معنا‌ساز است. اگر واقعیت‌ها را برای آن‌ها توضیح ندهیم، با ذهن کودکانه خود داستانی می‌سازند که ممکن است غیرواقعی باشد، اما به تجربه زیسته آن‌ها تبدیل می‌شود. آنچه گفته نمی‌شود، از بین نمی‌رود؛ بلکه در ذهن فرزندتان به شکلی دیگر معنا پیدا می‌کند.

با این حال، منظور این نیست که هر واقعیتی را بی‌فیلتر و بدون در نظر گرفتن سن و ظرفیت هیجانی فرزندتان بیان کنیم. زمانی که فرزندتان متوجه تغییری در خلق‌وخو، شرایط زندگی، نگرانی‌ها یا اتفاقات اطراف می‌شود، گفتن جملاتی مانند «هیچی نیست»، «تو کاری نداشته باش»، «نگران نباش، همه‌چیز خوبه»، یا «برو بازی‌تو بکن» به او کمکی نمی‌کند. سکوت یا انکار، ذهن فرزندتان را آرام نمی‌کند؛ بلکه آن را به سمت فرضیه‌سازی‌های نگران‌کننده سوق می‌دهد.

قدم اول: توضیح آنچه فرزندتان دیده است

برای فرزندتان روشن کنید که متوجه چه چیزی شده است. می‌توانید بگویید: «چند روزی هست که ذهنم مشغوله»، «دلم غمگینه»، «متوجه شدم بیشتر با موبایل سر و کار دارم»، «حوصله بازی کردن نداشتم»، یا «زودتر عصبانی شدم». سپس از او بپرسید: «فکر می‌کنم تو هم متوجه شدی، نه؟» این نوع بیان، به فرزندتان کمک می‌کند تجربه‌اش را اعتبارسنجی کند.

قدم دوم: بازتاب آنچه از فرزندتان دیده‌اید

به او بگویید شما هم تغییراتی را در او دیده‌اید. برای مثال: «فکر می‌کنم تو هم بیشتر پای تلویزیون بودی»، «زودتر ناراحت می‌شدی»، «بیشتر به من نیاز داشتی»، یا «سعی می‌کردی کنارم بمانی». این بازتاب، به ذهن فرزندتان کمک می‌کند میان اتفاق بیرونی و احساس درونی ارتباط برقرار کند.
ادامه کامنت

ذهن فرزندتان اگر خلأ ببیند، خودش آن را پر می‌کند. معمولاً هم نتیجه‌گیری‌ها می‌تواند درباره خودش یا دنیا منفی باشد. بنابراین لازم است به او اطمینان دهید که شما ناراحت هستید، اما او مقصر نیست؛ او کار بدی نکرده؛ دوستش دارید؛ و خانواده قرار است روی رابطه‌شان کار کنند تا اوضاع بهتر شود.

حتماً بعد از توضیح، مکث کنید و اجازه بدهید فرزندتان هم صحبت کند. بپرسید: «تو چی فکر می‌کنی؟»، «چه حسی داری؟»، «سؤالی برات پیش اومده؟» گاهی فرزندتان سؤال مستقیم نمی‌پرسد، اما رفتارهایش سؤال هستند؛ تغییر در خواب، بازی، اشتها، چسبندگی یا گوشه‌گیری. این‌ها زبان ذهنی هستند که دنبال معنا می‌گردند.
در نهایت به یاد داشته باشید: امنیت با حذف کردن واقعیت به وجود نمی‌آید؛ بلکه با قابل‌پیش‌بینی کردن واقعیت شکل می‌گیرد

قدم سوم: مشخص کردن مسیر کمک گرفتن
برای فرزندتان روشن کنید اگر دوباره چنین تجربه‌ای داشت، چگونه می‌تواند از شما کمک بگیرد. به او بگویید: «اگر چیزی نگرانت کرد، می‌تونی از من سؤال بپرسی»، «من مراقبتم حتی وقتی به نظر میاد حواسم بهت نیست»، «اگر ترسیدی یا دلت گرفت، بیا بهم بگو». این پیام‌ها به فرزندتان احساس امنیت و دسترسی هیجانی می‌دهد.

قدم چهارم: توضیح واقعیت به اندازه سن و تجربه فرزندتان

اتفاقات را متناسب با سن و تجربه‌ای که فرزندتان دارد توضیح دهید؛ بدون دروغ گفتن، بدون ترساندن، و بدون پیچیده کردن موضوع. برای مثال اگر در مدرسه دعوایی رخ داده، یا تغییری در خانواده اتفاق افتاده، واقعیت را ساده، کوتاه و روشن بیان کنید. حتی بزرگ‌ترها هم گاهی با اتفاقاتی روبه‌رو می‌شوند که ذهنشان را مشغول می‌کند. همان‌طور که وقتی در کارتون صحنه‌ای ترسناک می‌بینید، حواستان جمع می‌شود، در زندگی واقعی هم ذهن حساس می‌شود و نیاز به توضیح دارد.

عالی ممنون

👏🏻👏🏻👏🏻

👍👍👍