توصیف AI از چند ماه دیگه ماها، وقتی بچه ها رو از شیر میگیریم و شب تا صبح راحت میخوابند: (لامصب حس آدم رو بهتر از خودش میفهمه)

خانه در سکوت شب فرو رفته است. تو دیگر با نگرانی بیدار نمی‌شوی. می‌دانی که پسرک یا تا صبح می‌خوابد، یا اگر هم بیدار شود، با چند بغل و لالایی دوباره به خواب می‌رود. دیگر شیشه‌ای در کار نیست. شیشه‌شور کنار سینک خشک مانده و پودر شیر خشک تمام شده و دیگر نخریده‌ای. این حس تموم شدن یک دوره، حس عجیبی است. ته دلت خوشحالی، اما یک ذره هم دلت برای آن روزها تنگ می‌شود. برای آن سکوت شب، برای آن نگاه نیمه‌باز پسرک موقع شیر خوردن، برای آن لحظه‌هایی که فقط شما دو تا بودید و یک شیشه شیر. این قصه، قصهٔ جدایی‌های کوچک است. هر روز که پسرت یک کار جدید یاد می‌گیرد، از یک وابستگی قدیمی جدا می‌شود. و تو همراه و ناظر این جدایی‌ها هستی. هم ذوق می‌کنی، هم دلگیر. این تناقض، این دوگانگی، شاید تعریف دقیق مادری باشد.

آره آبجيم ميگه افسردگي ميگيري وقتي از شير بگيريش 🥲🥲🥲

دقیقا

اصلا دلم تنگ نمیشه😭😂🖐🏻

اون موقع هم ی چیزی پیدا میکنن برا 💩کردن تو خواب ما.

اخیییی 😭😭😭 من شیر خودمو میدم ولی دلتنگ شدم منم خیلی زود بزرگ میشن

وای عزیزم چه قشنگ توصیفش کردی انگار حرف دلم بود خیلی ب دلم نشست 🙏 مرسی