من بی دلیل گریه دارم
ادم شادی بودما هنوزم هستم
اما میلم به غم میره
به حرفای غم دار
به جمع شدنای دوستانه که گریه کنیم
میبینم ادما با هم زیاد حرف میزنن میگم چی میگن
دوس دارم بعد دو ساعت سکوت شه هر جمعی
خونم باشم
تو تاریکی
یعنی من افسرده شدم ؟
یا بخاطر تغییر زندگی بچه داری و وضعیت کشوره؟
پیش تراپیست هم قبلا میرفتم حوصله ندارم دوباره برم
مدلم تراپیستی نیست که خوب شم
بارداری
زایمان
پوشک
بچه

یه پیام خیلی طولانی نوشتم فک کنم سند نشد😐گفتم عین منی بخاطر بچه دار شدنه ۵سال طول میکشه
میایم هی دورمونو شلوغ کنیم مثل گذشته شاد باشیم اما نمیشه باز دوس داریم برگردیم به تنهایی از شلوغی و شادی خسته میشیم انگار یه چیزی مانع خوشیمون میشه
منزوی شدیم
همه اینا بخاطر اینه که دیگه مثل قبل بچه دار شدن اختیار خودمونو نداریم و شرطی شدیم

من بیشتر رنج های گذشته باعث میشه گریه ام بگیره و وقتی شرایط سخت میشه مثل الان که درگیر جنگیم انگار تمامشون تلنبار میشن و تبدیل به یه سنگ بزرگی میشن که روی دوشم سنگینی میکنه و گریه تنها راه سبک شدنشه

چقد منی🫠💔

عزیزم دمنوش اسطخوددس بخور و شربت زعفرون ک اعصابت اروم بشه