سلام خانوما وقت بخیر. من یه مشکلی داشتم دوست داشتم نظر شما رو هم بدونم. من از بچگی تا به الان عاشق بچه بودم و هستم. همیشه هم میگفتم باید درسمو به جایی برسونم و برم سرکار تازه بعدش بچه بیارم. خداروشکر درسم به جایی رسید دکترا قبول شدم اما هنوز سرکار نرفتم،پیش خودم میگفتم ۲ سال دیگه بهترین موقعیته. حالا که ناخواسته باردار شدم اوایلش خیلی ناراحت بودم. الان تازه تازس که با خودم کنار اومدم ولی بازم میگم من چه جوری از پسش بربیام؟ یعنی تو خودم اون آمادگیه رو نمیبینم. خودمو کامل نمیبینم. زندگی خوبی داریم شکر خدا از بابت مالی میتونیم بچمونو ساپورت کنیم. اما وقتی به خودم نگاه میکنم میگم چقدر زود گذشت که الان من دارم مادر یه بچه میشم. کلا حس سردرگمی دارم. جرات نمیکنم با بچم حرف بزنم. منی که با بچه خیالیم تو ذهنم حرف میزدم. دوست داشتم نظر شمارو بدونم چنین تجربه ای داشتین؟ به نظرتون من باید چکار کنم که با خودم کنار بیام کامل؟

عزیزم شما ۳۰ سالتونه برین خداروشکر کنین که ناخواسته باردار شدین خیلیا از شما کوچیکتر دربه در دنبال درمان و بچه دارن شدن هستن
به این فکر کنین که خدا شما رو چقدر دوس داشت که لایق این دونست که مادر بشین
درکنار مادری به بقیه علاقتون ادامه بدین و ناشکری نکنین

بنظرم از یه تراپیست خوب کمک بگیر

عیبی نداره عزیزم عادیه….مخصوصا بچه اول بنظرم بچه اول دنیا ک میاد ذوقش بیشتره

زندگی کلا غیرقابل پیش بینیه عزیزم
سعی کن زیاد سخت نگیری لذت ببر از این اتفاق تازه توی زندگیت
دکترات و میگیری نی نی ت بزرگتر که شد سرکار هم میری ان شاالله. بچه که مانع پیشرفت نیست.
من سر کار میرفتم حالا که باردارم مجبورم مدتی بزارم کنار کارمو تا بعد ان شاالله دوباره آمادگی و شرایط کارکردن داشته باشم.