«حتی جاهایی که باید نوعی نزدیکی با دیگران حس می‌کردم (کلاس‌های تازه مادرها، گروه‌های حمایتی) غریبه بودم. با دیدن تازه‌مادرهای شاد، مورمورم می‌شد. از من قبول کنید هیچ‌چیز نمی‌تواند سریع‌تر از این کلاس‌ها مادری افسرده را به قعر مارپیچ شرمندگی برساند؛ جمع مادرهای شیرده سرخوشی که شاد و خندان فنون آروغ‌گیری را با هم مقایسه می‌کنند و بی هیچ‌تردیدی، به خودشان می‌بالند و راضی‌اند که درست همان جایی‌اند که باید باشند و درست همان کاری را می‌کنند که باید بکنند.
حرف‌هایی از جنس حرف‌های من برای گپ‌وگفت درباره‌‎ی بچه‌داری چندان مناسب نیستند. این‌که حس می‌کنم نوزادم مثل تله‌ی پاگیری است که برای حیوان‌ها می‌گذارند و به سرم زده پای خودم را قطع کنم تا از شر این تله خلاص شوم.»
این پاراگراف از نوشته‌ی بانی همچنین نشان می‌دهد چگونه می‌توانید صدایی آن‌قدر گیرا بپرورانید که من مخاطب بخواهم هنگام گلاویزی‌تان با مسئله‌ی طرح‌شده در جستار پا به پای شما بیایم.
رها و ناهوشیار می‌نویسم.
آدر لارا

Question

مامان آبی ۲ سالگی

۵ ماه پیش

«حتی جاهایی که باید نوعی نزدیکی با دیگران حس می‌کردم (کلاس‌های تازه مادرها، گروه‌های حمایتی) غریبه بودم. با دیدن تازه‌مادرهای شاد، مورمورم می‌شد. از من قبول کنید هیچ‌چیز نمی‌تواند سریع‌تر از این کلاس‌ها مادری افسرده را به قعر مارپیچ شرمندگی برساند؛ جمع مادرهای شیرده سرخوشی که شاد و خندان فنون آروغ‌گیری را با هم مقایسه می‌کنند و بی هیچ‌تردیدی، به خودشان می‌بالند و راضی‌اند که درست همان جایی‌اند که باید باشند و درست همان کاری را می‌کنند که باید بکنند.
حرف‌هایی از جنس حرف‌های من برای گپ‌وگفت درباره‌‎ی بچه‌داری چندان مناسب نیستند. این‌که حس می‌کنم نوزادم مثل تله‌ی پاگیری است که برای حیوان‌ها می‌گذارند و به سرم زده پای خودم را قطع کنم تا از شر این تله خلاص شوم.»
این پاراگراف از نوشته‌ی بانی همچنین نشان می‌دهد چگونه می‌توانید صدایی آن‌قدر گیرا بپرورانید که من مخاطب بخواهم هنگام گلاویزی‌تان با مسئله‌ی طرح‌شده در جستار پا به پای شما بیایم.
رها و ناهوشیار می‌نویسم.
آدر لارا

۴ پاسخ

مامان Panah😻 ۱۰ ماهگی · Answer 1 · 2026-05-04T10:22:02Z

میدونی من همین بودم با یه عالمه تناقض
روزای اول ترس و استرس و وحشت از این که نکنه نتونم از پسش بربیام یا طوریش بشه از اونور حس اینکه زندگیم ب فنا رفته و رابطم با هیشکی حتی شوهرم خوب نیس و باید بگم داغووونه
از اونور حس عشقی ک به بچم داشتم جوری ک میخاستم خودم نابود بشم فقط ی لحظه صدای گریش نیاد
خیلی بد بود خیلی
با گذشت زمان ک همه رفتن و تنها شدم حسه بدتر شد
اما...
بعد از گذشت این چن ماه با اینکه همچنان حسه برای خودم نبودن هست
وجودش انقد برام قشنگه ک اصن همه زندگیم فداش واقعا اگ هزاربارم برگردم عقب باز تصمیمم همینه واقعا مادری خیلی عجیبه خیلی