بچه های شمام تو این این جوری غذا ک نمیخوره بردمش پارک میگه بیرون بمونیم خونه نیاییم الانم لج کرده رفته تو اتاق خود ب خود نشسته گریه میکنه میرم نزدیک بدتر میکنه واقعا کلافم نمیدونم چجور رفتار کنم موندم اونایی ک پش سرهم میارن ینی انقد بچه ها ی اروم و بی اذیتی دارن ینی من با این یدونه روحانی شدم چون خیلییی اذییت کنه خصوصا سر نخوردنش

بزار گریش تموم شه خودش میاد یکم دلش اروم شه

منم همین داستانو دارم بیرون رفتنی باید التماسش کنم بیا لباس بپوش بریم
برگشتی هم باید با بدبختی بیارمش
پارکم ک رفتنم با خودمه برگشتنم با خدا مگه دل میکنه دیگه

بمون گریه شو بکنه خودش میاد پیشت..‌. هرچی تو بری سمتش بدتر میکنه
پارکم میبری میخوای برگردی خونه یجوری حواسشو پرت کن که خودش راضی بشه برگرده خونه

وای منم سر همین چیزا نمیبرمش پارک چون ببرم با مکافات باید بیارمش خونه نمیاد به زور بغلش کنم بیارمش جیغ و داد و گریه آبروم و میبره تو خیابون

چون خیلی بهش کلید میکنی که غذا بخوره اونم اینو فهمیده و اهرم فشار تو کرده
بزار جلوش خورد خورد نخوردم فدای سرت بالاخره ک گشنه میشه دوباره همونو بیار
ادم گرسنه سنگم میخوره
من خودم بشدت بدغذا بودم مامانم همینکارو کرد باهام از هرغذایی ک بدم میومد همونو میاورد من از گشنگی زیاد میخوردم

ولش کن محل نده خودش میاد