یه دردو دل بکنم باهاتون
من از وقتی که شاهان بدنیا اومده همش بدو بدو کارامو انجام دادم تا بتونم بهش رسیدگی کنم، الان که بزرگ تر شده بازم اینجوریم و این باعث طپش قلبم شده و استرسی شدم، این موضوع داره اذیتم میکنه
تا میام به خودم بجنبم کارامو انجام بدم تایم خواب بعدیش میرسه
شما هم اینجوری بودید؟
همشم غر میزنه کی این وضعیت تموم میشه؟
شماها که بچه هاتون بزرگتر شده کی تونستین با آرامش به کاراتون برسید؟

همیشه ب این فکر میکنم ک وقتی زایمان کنم بقیه چ کمکی ب من میکنن؟میگن بریم بچه رو بیاریم ی ساعت ب کاراش برسه
ینی من اون یک ساعت ک مثلا دارن بهم کمک میکنن باید بازم بدوم خونه تمیز کنم جارو بکشم دوش بگیرم تا بچه رو پس بدن
خب اینطور ک من هیچی از بچم نمیفهمم ک
ی مادر خسته ک همش درحال بدو بدوه
و چون کم خاب و خستس نمیتونه با بچشم با صبر برخورد کنه
ایکاش اطرافیان ک قصد کمک دارن بگن فردا میایم ی جارو برات میکشیم دستی ب خونت میکشیم تو بتونی ی ساعت بخابی یا با بچت باشی

عزیزم برو مشاوره حالت بهتر میشه

هر روز استرس دارین؟