من همش گریم میگیره خیلی کم طاقتم باتوجه به شرایطم که استراحت مطلقم اصلا طاقت دوری همسرمو ندارم هیشکی مثل اون نمیتونه بهم برسه اصلا وقتی هست انگار دلم قرصه ولی به خاطر کارش چن روز درماه ماموریته خیلی کلافم خیلی بهم ریختم همش بغض دارم

منم همسرمو هر ۸روز یکبار میبینم من یه پسر ۲ساله دارم الانم که باردارم شرایط زیاد خوبی هم ندارم ترجیح هم دادم خونه خودم باشم ولی یه وقتایی پا به پای پسرم میشینیم گریه کردن واسه همسرم

منم بخاطر شرایط جنگ اومدم خونه بابام سه ماهه وقتی میخواد بره چقد گریه میکنم اصلا حالم خوب نمیشه یه حالیم وقتی نیست

منم همش چشم انتظار شوهرمم از سرکار بیاد خیلی وابسته شدم بهش همشم دلم میخاد پیشم باشه گریم میگیره مرتب انگار دوسالمه

اخ نگو ک دلم خونه فرداشب میخاد بره دوباره ماموریت و منو تواین شرایطم بابچه کلاس اولی ک توج امتحان برم خونه مامانش

من همش چشم انتظارم تا از سرکار بیاد کلافه ام وقتی نیست

من بدون شوهرم خوابمم نمیبره😑دقیقا اونه که همش حواسش بهم هس هرچن وقتی هس دوس دارم لهش کنم ولی بدون اونم نمیتونم

منم خونه مادرم شوهرم خونه خودم ی شهر دیگه آنقدر دلتنگشم افسردگی گرفتم 😪

منم همینم