خسته م پسرم یه لحظه ازم دور نمیشه نمی تونم یه دشویی برم همش چسبیده بهم نق نقو شده همش خرابکاری می‌کنه همش سرش داد میکشم احساس میکنم ازش بدم میاد عصبیم میکنه

حالا من اگه دعواش کنم یه وقتی که به جنون برسم از خودم بدم‌میاد😔

میفهممت عزیزم، من یه 6ماهی ارامبخش مصرف کردم.
من فقط به این فکر میکنم که این چسبیدناشون مگه چندساله!!؟ خیلی زود بزرگ میشن و بزور باید یه بوسی بکنی ازشون. الان تایم اضطراب جداییشونه، میدونم خیلیییی سخته ولی روح و روانشون شکل میگیره، سه سال اول زندگی بچه مادر وقف بچست.
چیز دیگه ای هم که کمکم کرد گرفتن کمکی بود، یاد مادرم یا پرستار، یا وقتایی برا خودم باشم، میرم کلاس نقاشی 1_2جلسه در هفته.
کاری که حالتو خوب میکنه انجام بده

الان هممون تو همین شرایطیم واقعا اعصاب می خواد

عزیزم هرچی هم که باشه اون طفل معصوم چی کار کرده که باید سرش داد بزنی بچه داری همینه شیرنی و سختی های خودشو داره باید به خودت مسلط باشی روی روحیه تاثیر می‌ذاره ترس به جونش می‌ره اگه اینطوری بودی ای کاش هیچ وقت بچه نمی یاوردی بهت پیشنهاد میکنم اصلا بچه نیار دیگه وقتی به خودت مسلط نیستی

یکم باهاش بازی کن ببرش پارک بخداهمه ماعین همه دیگه هستیم دیگه چاره ای نیس،یکم تحمل کن😐😐

دقیقا منم همینم بقرآن پیرم کرده دیگه..از صبح که پا میشه یکسره گریههههه تا شب
میگه بغلم کن راه برو یا ببرم بیرون یا بشین پیشم تا دور بشم باز گریه...میبرم بیرون میارم خونه دوباره گریه..میگه هی بیرون باشیم نیایم تو اخه مگه بیکارم