پسر دوستم ۲ ماه و خورده ای از پسر من بزرگتره. بردیم بچه هارو بیرون. افسردگی گرفتم. وزن پسرش عالی بود ماشالله قد عالی. حرف زدن مثل بلبل قشنگ جمله میگفت. مثلا میگفت این طاووس از اون طاووس بزرگتره. خیلی آروم قشنگ کنار مادرش روی زیرانداز مینشست مودب.. حالا پسر من فقط جیغ که منو بغل کن و خاک پرت می‌کرد بهمون و داد... قشنگ اون داشت با آرامش چایی می‌خورد منم با فلاکت یه قولوپ خوردم... خیلی خوب حرف می‌زد چرا پسر من هنوز خیلی کم حرف میزنه فقط کلمه میگه. پسرش مثل آدم بزرگا حرف می‌زد خیلی هم خوش خوراک ماشالله. میگفت من هیچ کاری در زمینه خوب حرف زدن و خوب خوردنش نکردم کلا این مدلیه‌‌‌... اونوقت من همیشه دارم تلاش میکنم یه لقمه بخوره.. اصلا افسرده شدم

پسر من هر کلمه ای که فکر کنی میگه ولی جمله نمیگه حتی قبلا چندتا میگفت الان دیگه نمیگه خیلی ام گریه میکنه باور کن هرجا میریم اکثر بچه ای که همش گریه میکنه مسیحا هست جیغ میزنه نمیخوابه ولی خوب مگه ما آدم بزرگا مثل همیم که توقع داریم اونا مثل هم باشن باور کن این روزا خیلی زود میگذره بعد تو یه پسر فعال و پر انرژی و اقا داری که شاید دوستت حسرتشو بخوره

دست رو دلم نزار خواهر😔😔

دختر من سن ۱۹ماهگی تازه اولین قدم هاشو رفت و راه افتاد
هیچم مقایسه ش نکردم نذاشتم کسی ام چیزی بش بگه فرق هست یکی زود راه میره یکی دیر یکی زود حرف میزنه یکی دیر

همدردیم عزیزم منم خسته شدم

مخرب ترین رفتار مقایسه بچه س
بچه تو به نوبه خودش منحصر به فرده فراموش نکن آینده ام اینطور عادت کنی به مقایسه همیشه اذیت میشی

میدونم سخته عزیزم مقایسه نکن وای بچتو
‌پسر من یازده کیلوعه
هنوز غذای میکیس شده میخوره
جز چند تا کلمه هیچی نمیگه
هر جا هم برم آنقدر خراب کاری میکنه در عرض دو دقیقه پامیشم