بیشتر اطرافیان از روی نگرانی یا تجربه‌شون نظر می‌دن...
اما گاهی چیزی که یک مادر را خسته می‌کند، خود نظرها نیست.
این است که احساس می‌کند باید برای هر تصمیمی که درباره‌ی بچه‌اش می‌گیرد، توضیح بدهد... دفاع کند... و دیگران را قانع کند.
در حالی که هیچ‌کس، تمام لحظه‌های زندگی آن مادر و فرزندش را نمی‌بیند.
گاهی بزرگ‌ترین حمایتی که می‌توانیم از یک مادر بکنیم، این نیست که به او بگوییم چه کار کند...
این است که به او اعتماد کنیم، به تصمیمش احترام بگذاریم، و اگر از ما نظری نخواست، کنارش بمانیم، نه روبه‌رویش.
💛
شما هم این حس را تجربه کرده‌اید؟ بیشتر از همه، درباره‌ی کدام تصمیم فرزندپروری مجبور شده‌اید از خودتان دفاع کنید؟

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط