من از اول بارداریم تا الان خانواده ی شوهرم اصلا انگار نه انگار شدن نسبت به من...توی تابستون دو بار رفتن مسافرت هر بار دو هفته می‌مونن شمال...بعد من این مدت با ویار با یک پسر بچه ی شیطون حس تنهایی و خستگی بهم دست میده خیلی..‌‌خانواده ی خودمم خیلی اهل کمک و اینا نیستن یعنی کل روزای هفته ما همش خونه ایم فقط..

الهی خیر بده اونایی ک هوا مادرا باردار دارن

من مامانم ازم دوره متاسفانه
بعد چهار ماه اومدم خونه مامانم بمونم ی ماهه خونشم خوب میرسه شوهرمم گفت دوماه بمون الان یجورایی از حرفای شوهرم فهمیدم که این ماهو کامل نمونم😒😂 منم نمیتونم غذا بپزم ویار دارم گفتم بیام ب دردت نمی‌خورم ک

عزیزم آدما با هم فرق میکنن ولی تو مواقع سخته که آدمارو میشه شناخت

من استراحتی هستم ۳ ماهه
فقط یبار پدر شوهرم شوهرم رو دید گفت چرا نمیایید خونه ما که گفته بود حامله اس استراحتیه نمیتونیم
خاهر شوهر بزرگمم یدفعه غذا فرستاد همین.
مادر شوهر ندارم،نه زنگی زدن نه سر زدن،الان دقیقا ۳ ماهه من تو جا خابیدم
بعد شوهرم میره برا من مثلا گلابی میخره هوس کردم ی جعبه هم میده خونه باباش،یا خونه ابجیش فکر کن!!!
یبار بحثمون شد بش گفتم حداقل اینهمه بهشون میرسی یه زنگ که میتونست بزنه برا جبران، مخصوصا خاهر دومیش که همه هواشو دارن ۴ تا بچه داره وضعش از ما بهتره ولی همه بهش میرسن.
خانواده خودمم با مادرم ۳ ساله قطع ارتباطیم خاهرم ده روزی یبار میاد خونمو جمع و جور میکنه

من خانواده شوهرم نه تبریک گفتن نه اومدن هیچی خانواده خودمم فقط تلفنی احوال میپرسن
بادخترم تنهاییم همش

خیلی سخته
ولی برای راحتی خودت تصور کن اصلا وجود ندارن
فک کن مث ما شهر غریبی
اینطوری راحت تری

اینجاست که ادم میفهمه هیچکس بدردش نمیخوره🤦‍♀️من باز خونواده شوهرم غذا درس میکنن بیشتز از خونوادم میارن یا میگن کار داری بگو خدا خیر بده واقعا هرکسی که تو این روزا کنارمون هستن

مثل ما

همدردیم🥺