یه اسباب کشی فشرده کردیم... تو یه روز کلی اسباب بردیم و تمیز کردیم
صبح تا غروب با یه تکه نون خشک با بچه سر و کله میزنم غروب تا نصف شب هم خونه جمع میکنم.
پریود هم هستم و بشدت خسته ی خسته
دست تنها..
یعنی به معنای واقعی کلمه هر روز دارم زیر بار کار زیاد و ضعف اعصاب مدارا با گریه و نق بچه، زایمان میکنم.
بعد بابای بچه از کار میاد میگه چای نذاشتی؟ غذا چی بخوریم؟ تا عصبی میشم میگه سر بچه داد نزن ! انتظار اخلاق خوش هم داره..
عمه ی بچه زنگ میزنه روز اسباب کشی بچه غذا نخورد دیگه بهش برس!
هر چی فکر میکنم تمام عمرم اطرافیانم تنها نذاشتم همیشه کمک کردم همیشه همدلی کردم نمیدونم چرا خودم تنها موندم.
این وسط هی رفتار و حرف های خواهرشوهرم تو روز اسباب کشی رو نشخوار میکنم و حرصم میگیره.
پوشک
شیرخشک

اخه خدا بهت صبر بده کمک کنه بله میدونم مردا تا خانوم‌ها عصبی میشن میگن داد نزن بچه چ میفهمه … اینم بدتر یکی بیاد تازه وسط کار تز بده ک اونطوری کن اینطوری کن
کاری نمیکنند بار میزارن روی دوش آدم

الهی بگردمت عزیزم
خسته نباشی
کاش نزدیکت بودم کمکت میکردم
خدا کمکت کنه

خیلی سخته درکت میکنم منم مثل توام بچمم لاغرشده شاغلم نمیتونم برسم بعد مهنا سقط داشتم بدنم نمیکشه

خسته هم نباشی مامان گل، خیلییی سخته میفهمم، منکه اسباب کشی نداشتم و کارای روزمره ست واقعا کم اوردم🤧🥲

وا خوب چه چیزی هم به شوهرت بگو هم به خواهرشوهرت....عمه های من تو اسباب کشی های ما کمک مبکردن خدا خیرشون بده...مامان منم تو اسباب کشی هاشون هم براشون غدا برد هم رفت کمکشون

خب بهش میگفتی دست تنها بودم، یکی نیومد کمکم..
درضمن بچه ۸ ماهه بیشتر شیر نیازشه ن غذا😒😒

تو این شرایط واقعا بعضیا اعصاب خرد کن هستن جای اینکه کمک حال باشن

وای شوهرت يعنی انتظار غذا داره ازت😐