من بچمو خیلی دوست دارم خیلی خیلی ولی دلم برای زندگی قبل بچم خیلی تنگ شده نمیدونم از خودخواهیه یا عادیه حس میکنم خیلی خیلی محدود شدم با وجود بچم نه خوابی نه تفریحی عذاب وجدان دارم بابت این فکرام که خدایی نکرده ناشکری نباشه 🥲

دقیقا منم همین حس حال رو دارم ولی کم کم براین زندگی هم عادت میکنیم

منم همینطور

نه عزیزم عذاب وجدان نداشته باش تقریبا همه مون همین هستیم
خب بچه داری در کنار عشق و علاقه به فرزند سختی هم خیلی داره و طبیعی هست که به وقتایی از نظر روحی و جسمی آدم کم بیاره و زمان میبره تا آدم با شرایط جدید وفق پیدا کنه

خیلی طبیعیه،اصلا عذاب وجدان نداشته باشید تقریبا همه مامانا این حس رو تجربه میکنن

منم دقیقا حس شمارو دارم ولی طبیعیه به هر حال یک عمر خودمون بودیم حالا مسیول یک موجود ناز و عجیبیم با هزارتا ادا و اطوار همه این طورین
باید سعی کنی به خودتم برسی وقتاییکه خوابه
نباید ک خودت بکشی

من زندگى قبل بچه رو كتابشو بستم يه كتاب جديد باز كردم

این فکرا کاملا طبیعی هست عزیزم از خستگی زیاد هست من یک ساله که هیچ جا نرفتم از نه ماه حاملگی گرفته تا این سه ماه که بچه ها به دنیا اومدن اصلا به غیر دکتر رفتن هنوز نع تفریح نع مهمونی نرفتم اصلا باز خسته میشم خیلی وقت ها ولی میگم خدایاااا هزار بار شکرچون خیلی ها منتظر این طور لحظه های هستن که انشاالله خدا دل همه رو شاد کنه

من چیزیو ب زبون نمیارم گاهی حس میکنم افکارم ناشکریه خیلی عذاب وجدان میگیرم

عزیزم بچه هم تا یه مدتی اینطوریه،که خب این هم طبیعیه چون این بچه نه ماه تو جای تاریک بوده گشنه نبوده و خیلی چیزهای دیگه تا عادت کنه یکمی زمان میبره برای جفتتون ،درک میکنم سخته ولی نگران نباش یکم بزرگ تر که بشه بهتر میشه توهم میتونی به کارای خودت برسی تمام وقتت رو صرف بچه نکنی ♥️🍓