به عشق شماها میریم برای قسمت یازده و دوازده🥰🥰

پوشک،شیرخشک

واقعاااا خیلی خوب مینویسی حتما حتما کتابش کن یا فایل پی دی اف خیلی قلم خوبی داری

خیلی عالیه
حالا واقعا مشکلی نداشتین؟

درخواستم قبول کن تا بقیه شو بخونم

انگار دارم رمان میخونم

انقد داستانت دلنشینه و انقد خوب می‌نویسی که حس میکنم دارم کتاب میخونم یادمون می‌ره واکنش نشون بدیم😂
شما ادامه بده گلم قول میدم از این بچه بعدش رو واکنش نشون بدیم😁

خوشحال میشم تا اینجا نظرتون رو بدونم،حس میکنم واسه خودم میفرستم🤣🤣

ادامه دوازده:
حالت تهوع های یهویی، دل درد های الکی، عقب افتادن عادت ماهانه، هوس کردن ناگهانی، خواب آلودگی های بی موقع، سردردهای بی مورد.....
همه و همه شده بودند دلخوش کنک های پرحسرت..

چهار ماه گذشت و خبری نشد...
آنقدر دل خوش بودیم که چهار ماه دیگه هم تکرار کردیم اما خبری نشد...

باز در بازی روزگار شکست خوردیم و عقب نشینی کردیم به خلوت های پرحسرت مان، به گریه های یواشکی و به کنج دنیای پر از سکوتمان‌‌‌...

دیگر همه ی راه ها را امتحان کرده بودیم و نه جانی برای ادامه بود و نه از لحاظ مالی در توانمان بود که به مراکز ناباروری رجوع کنیم.

یک سالی گذشت و کم کم کارهای بیمه ای همسرم درست شد و درست همان موقع ها بود که شنیدیم در بیمارستان بهشتی اصفهان، خدمات درمان ناباروری با نرخ دولتی انجام می شود.

این یک سال استراحت فرصتی بود برای تلطیف روحیه و جانی تازه برای شروعی دوباره...

قسمت دوازدهم

دعا را به دستم داد و گفت: این دعا رو سه بار میزنی تو یه لیوان آب، نصف آبو خودت میخوری نصفشو شوهرت، بعدشم تا چهارماه می بندی به کمرت، فقط موقع حمام بازش میکنی، ماه چهارم که باردار شدی بیا تا یه دعای دیگه بهت بدم

طوری با اطمینان از بارداری من حرف می زد که با دنیایی از امید به خانه برگشتم و به محض رسیدن شوهرم دستورات را اجرا کردم و دعا را با شالی پارچه ای به کمرم بستم.
آنقدر هر دو به این روش دلخوش کرده بودیم که مراقب بودیم این دعا لحظه ای از ما جدا نشود.

فقط باید در دنیای زوج هایی که چشم انتظار فرزند هستند، زندگی کنی تا بفهمی هر بار که به نظاره ی خاکستر رویاهای سوخته ات بنشینی، یعنی چه...

هر نشانه ای هر چند کوچک و بی ربط، در این سالها چنان ما را غرق در رویا و امید کرده بود که رد درد تک به تکش را حس می کردیم.

ادامه یازده:
جوابی نداد و صورتش را برگرداند.
انگار قرار است فقط زنان جامعه پاسخگوی رفتار ناشایست دیگران باشند. ایکاش می فهمیدند قرار نیست یک دختر با هزاران آرزو، کمر همت ببندد برای تربیت نسلی که وقت تربیتش گذشته است و حالا بخواهند با چند خط دعا، کوتاهی خودشان را جبران کنند😮‍💨

خلاصه که در باز شد و وارد خانه شدیم. دو اتاق محقر و تو در تو که اطراف هر دو اتاق ردیف به ردیف نشسته بودند.
دعانویسان دو پیرمرد سپیدمو بودند که کنار دستشان چندین کتاب و اطرافشان پر بود از برگه هایی با خطوط کج و معوج و ناخوانا.

یکی یکی صدا می‌زدند و نوبت هرکس میشد ، روبروی دعانویس می نشست و سرشان را به هم نزدیک و پچ پچ می کردند.
بعد دعانویس کتابی بر می‌داشت و بین کتاب و کاغذها جستجویی می کرد و داخل برگه جملاتی می نوشت، تا میزد و دورتا دورش را چسب کاری میکرد و توضیحاتی به طرف میداد.

حس خوبی نداشتم، احساس می‌کردم در هاله ای از انرژی های ناشناس گیرافتاده ام، از طرفی هم مدام چشمم بین مراجعین می چرخید که مبادا آشنایی آن میان ما را ببیند.

بالاخره نوبت ما شد. روبروی پیرمرد نشستم. پرسید مشکلت چیه؟
گفتم بچه دار نمیشیم، همه ی آزمایشها و معاینات نرماله اما تابحال جوابی نگرفتیم.

نام پدر و مادرمان را پرسید و کتابی باز کرد و شروع به جستجو کرد.
گفت:هر دوتون چِله دارید، تا وقتی هم چله داشته باشید بچه دار نمی شید.
داخل برگه ای شروع به نوشتن کرد .خطوط کج و معوج و درهم که نمی دانستی سر و‌ ته آن چیست.
کاغذ را تا زد و کاغذ دیگری دورش پیچید و چسب کاری کرد.

قسمت یازدهم

کم و بیش با همان رفیقی که در دوران دانشگاه به من گفته بود کسانی که بچه دوست دارند بچه دار نمی شوند، در ارتباط بودم چون خود او هم ده سال از درد ناباروری رنج می برد و بعد از ده سال با وجود چسبندگی شدید رحمی، باردار شده بود.
مدام مرا تشویق میکرد که این همه راه رفته ایم سری هم به دعانویس بزنیم. می گفت خودش چهار ماه بعد از مراجعه به دعانویس باردار شده است، بر خلاف او من اصلا اعتقادی نداشتم و در تمام این مدت برای مراجعه به دعانویس مقاومت می کردم، اما خب تاثیر حرفهای اطرافیان و نتیجه گرفتن او باعث شد این راه را هم امتحان کنیم.

پدر مهربانم چون حال و روز ما را می دید، همراه مادرم مرا به شهر دامنه ی اصفهان برد. شهری در دل دامنه ی کوه که به دعانویس هایش مشهور بودند.

پشت در خانه ای به انتظار نشستیم. چند نفر دیگر هم مانند ما برای مراجعه آمده بودند. سرشان به اندازه ی مطب های پزشکی شلوغ بود.
گوشه ای نشستم و شنونده ی گفتگوی اطرافیان شدم بلکه گذر زمان را نفهمم.
زنی میانسال با چهره ای مغموم و خسته در حال گلایه از پسرش بود.
_ دل به زندگی نمیده، براش زن گرفتم گفتم شاید سر به راه بشه، همه اش دنبال رفقاشه، شبا دیر میاد خونه، سر کار نمیره، گفتم بیام سرِکتاب باز کنم شاید درست شد

در میان جمعیت مردی حدودا ۴۵ساله که به ماشینش لم داده بود با حالتی حق به جانب گفت: همه اش تقصیر زنشه، اگه زنش زن بود درستش می کرد
بعد نگاهی به من انداخت و گفت: درست نمیگم؟
با لحنی جدی جواب دادم: نه

حالت چهره اش عوض شد، انتظارش را نداشت، ادامه دادم: مگه دختر مردم چه گناهی کرده که بیاد پسر مردمو تربیت کنه؟