وقتي فرزندمان به حرف ما گوش نميدهد و ما عصباني ميشويم و در نهايت داد ميزنيم و فرزندمان براي مدت كوتاهي آرام يا خاموش ميشود، در حقيقت به مغزمان پاداش ميدهيم.

در اثر اين پاداش، هورمون اعتيادآوري در بدن ما ترشح ميشود كه در اثر تكرار مداوم، ما را مجبور ميكند هنگام عصبانيت داد بزنيم. داد زدن نوعي اعتياد است.

شخصي كه عادت به داد زدن دارد مانند هر انسان معتادي زير فشار به آن پناه ميبرد، لحظه اي آرام و خشنود ميشود و زماني كه اثر اعتيادآورش از بدن خارج ميشود پشيمان و شرمنده شده و قول ميدهد ديگر آنرا تكرار نكند.

اعتياد به داد زدن مانند هر اعتياد ديگري اول به عزيزانمان آسيب ميزند.

من من☹️💔

چاره ی دیگه ای برای آدم نمیذارن ... یه حرف رو باید ده بار و صد بار بگی آخر هم آدم رو تا مرز جنون میبرن... من قبل بچه ها به قدری آدم آرومی بودم که همه میگفتن چه قدر آرامش دارم... الان یه آدم به شدت عصبی شدم دلیلش هم فقط بچه هان

من پسرم که تشر میزنم تازه بیشتر گارد میگیره و گریه میکنه که چرا دعوام میکنی، و اینکارش باعث شده دعواش نکنیم کلا زندگی زیر دست و پاش هسته 😁

حرفی که ی بچه شش ساله دیروز بهم گفت، گفت سال بعد شما معلم من میشی؟ در اخر مکالممون گفت بچه ها رو دعوا میکنی گفتم اگه اذیتم کنن بله گفت کتکشون میزنی گفتم نه اصلا خیلی دوسشون دارم گفت دعوا همون کتک زدنه فرقی نداره ک 💔

وای نههه

فقط جمله آخر

دقیقا مثل من چه مادر بدی هستم😭