عزیزان، در خیلی از موارد هیچ کاری از دست ما ساخته نیست و صرفا نقش نظاره گر رو داریم
اما، در مورد بچه هامون همه کار ازمون ساخته است.
اونها حتی تا سنین نوحوانی قابلیت هضم اینطور اتفاقاتی رو ندارند. ا۱لا جلوی بچه ها حرف نگران کننده نزنید و روتین عادی تون رو باهاشون داشته باشین. حالت های صورتتون رو کنترل کنید. پیگیری اخبار رو بذارید برای خلوت خودتون. صحبت هاتون رو بذارید برای خلوت خودتون. تلفن های تبادل اخبار رو بذارید وقتی بچه ها پیشتون نیستن. این روزها تموم میشه ولی اثر همین نگرانی ها برای بچه ها دائمیه. مهم نیست دنیا خراب میشه یا نه، توی مادر تمام دنیای بچه ات هستی. اون نگاهش فقط به چهره ی توئه تا بفهمه چه حسی داشته باشه. لطفا خیلی مراعات دل کوچیک و روح لطیف بچه ها رو بکنید.

زیبا گفتی ولی فقط در حد شعاره ، نهایتا بتونیم حالت چهرمونو کنترل کنیم ،با دلی ک پر از استرسه چکار کنیم؟ اون رفتاری ک یهو سرمیرنه ازمون بخاطر استرس ،چیکار کنیم ؟ از اینده سوخته و ناگزیری ک مجبوریم باهاش کنار بیایم چیکار کنیم ؟ از دل خون شدمون بخاطر "وطن" چیکار کنیم؟

اینقدر صدا میاد که پسرم از وحشت نمیتونه بخابه اونا که بزرگن متوجه میشن

من دقیقا همینکارو میکنم انگار نه انگار جنگی شده چون دخترم از حالت صورتمم خلق و خوش تغییر میکنه

👍👍...

متمان دردونه باهات موافقم مثلا من خودم الان ۲۷ سالمه از بچگی همش خواب میدیدم موشکا دارن میریزن سرمون از بس میگفتن جنگ میشه جنگ میشه

😭😭😭