*رويه ها برای مراقبت از روان کودکان در شرایط جنگی*

۱. ایجاد حس امنیت
• فراهم‌کردن محیطی تا حد ممکن ایمن و قابل پیش‌بینی.
• حضور مستمر و آرام بزرگسالانی که کودک به آن‌ها اعتماد دارد.
• جلوگیری از قرار گرفتن کودک در معرض اخبار، تصاویر یا گفتگوهای خشونت‌آمیز.


۲. حفظ روتین‌های روزمره
• حتی در شرایط اضطراری، تلاش برای حفظ برنامه‌های روزانه (خواب، غذا، بازی).
• استفاده از روتین برای بازگرداندن حس کنترل و پیش‌بینی‌پذیری.


۳. گفت‌وگو و شنیدن فعال
• اجازه دادن به کودک برای بیان احساسات (ترس، خشم، اندوه) بدون قضاوت.
• پاسخ‌دادن به پرسش‌های کودک با زبان ساده، صادقانه و متناسب با سن.
• اجتناب از ارائه اطلاعات اضافی و نگران‌کننده.


۴. بازی و فعالیت‌های خلاقانه درمان‌گر
• فراهم‌کردن فرصت برای بازی، نقاشی، قصه‌گویی، نمایش و موسیقی.
• استفاده از این فعالیت‌ها به عنوان ابزار بیان احساسات.
• بازی‌های نمادین می‌توانند ابزار قدرتمندی برای بازسازی روانی کودک باشند.
۵. پشتیبانی عاطفی مستمر
• حضور جسمی و عاطفی نزدیکان، به‌ویژه والدین یا مراقبان اصلی.
• لمس، در آغوش گرفتن و نگاه‌های اطمینان‌بخش می‌توانند بسیار مؤثر باشند.


۶. تسهیل ارتباط با دیگر کودکان
• فراهم‌کردن فرصت‌هایی برای تعامل با همسالان جهت کاهش حس تنهایی.
• بازی‌های گروهی، گفت‌وگو، یا کارهای مشارکتی ساده.

👌👌👌👌👌

مرسی عزیزم چقدر کامل و عالی❤️

۷. پرهیز از تحمیل فشارهای آموزشی
• تمرکز بیشتر بر سلامت روان و جسم کودک تا آموزش رسمی.
• استفاده از یادگیری غیرمستقیم از طریق بازی، داستان، و تجربه.


۸. شناسایی نشانه‌های آسیب روانی
• علائمی مانند کابوس، شب‌ادراری، سکوت طولانی، پرخاشگری، اضطراب، چسبندگی افراطی یا انزواطلبی.
• در صورت مشاهده این علائم، ارجاع کودک به روان‌درمانگر کودک ضروری است.


۹. آموزش بزرگسالان پیرامون کمک‌های اولیه روان‌شناختی
• آموزش والدین، مربیان، و داوطلبان در زمینه کمک‌های اولیه روانی (Psychological First Aid).
• چگونگی حمایت از خود و کودک، بدون افزایش اضطراب

۱۰. تداوم مراقبت پس از بحران
• پیگیری وضعیت روانی کودک حتی پس از پایان درگیری‌ها.
• فراهم‌کردن فرصت برای پردازش تجربه‌ها از طریق گفت‌وگو، درمان یا بازی