ذهنم خیلی درگیره دلمم پر . ما تو شهر غریب هستیم پسرم ومن همش خونه ایم شوهرم دیروقت میاد و خسته جایی نمی‌بره مارو منم تنها واقعا میترسم برم بیرون تازه جایی ندارم برم هرازگاهی که میریم مهمونی پسرم فقط با بچه ها بازی میکنه به بزرگترا اهمیت نمیده و جیغ میزنه وقتی میخان بغلش کنن .میدونم بخاطره سنشه ولی همه همش میگن چون تنهاس اینجوری شده .وقتی میگن تنها میمونه بیچاره اینجوری شده دلم آنیش میگره . چیکار کنم واقعا تنهایی قراره پسرمو مریض کنه 😭دلم انقد پره اینجا نوشتم

منم که تنها نیستم پسرم به خودم وابسته ست اصلا بغل کسی نمیره
همش گریه میکنه فقط بغل خودمو میخاد

ما هم تنهاییم اینجا کسی رو نداریم
قرار نیست بچه هم بغل همه بره

اصلا توجه نکن به حرفاشون ما هم غریب و تنعاییم و ازین حرفا میزنم به درک بذار بزنن هرکسی شرایط زندگیش ی مدله
نترس بچت هیچ‌مشکلیم واسش پیش نمیاد بعدا بزرگتر شد ببرش مهد خودت ببر بیارش
اگر محلتون خوب نیست اصلا تنهایی نرو بیرون اینقد دوره زمونه بدی شده خدا میدونه

دختر من تقریبا هرروز بیرونه،خیلی باآدما در ارتباطه ولی همش از همه فاصله میگیره،کسی بغلش کنه جیغ میزنه،اصلا پیش کسی نمیمونه،حتی علاقه‌ای نداره با بچه‌هاهم بازی کنه،بنظرم به شخصیت خودشونم بستگی داره

بچه ها بغل ادمی که نمیشناسن نمیرن

ببرتوکوچه بابچه هابازی کنه

چرا میترسی بری بیرون ؟
بذارش تو‌کالسکه باهم برید پیاده روی یا بازار یا پارک
نمیشه که فقط نشست تو خونه و غصه خورد

عزیزم ما هم با دخترم تنهاییم ولی اصلا این حسو ندارم.باباش باشه می‌بره مارو بیرون.ولی وقتای هم ک نیس خودم تمام وقت باهاش میکنم.مثلا همین اربعین همسرم کربلا بود یه هفته تمام تنها بودیم خانواده همسرم زنگ میزدن بیا بچه خودش تنهاس گناه داره و فلان.یا وقتای ک میخوایم از خونه‌شون بریم یجوری میگن الان میرید خونه بچه خودش تنهاس گناه داره انگار میخوایم بریم خونه آدم غزیبه ن خونه خودمون.منم بهشون گفتم اصلا اینجور نیس درسته با بچه‌ها بهش خوش میگذره دلیل نمیشه شما فکر کنیذ ما خونه خودمون افسرده هستییم،اتفاقا تمام روز باهم بازی میکنیم و حتی این حرفا و حرکاتی هم ک هربار میایم برا شما انجام میده تو همین تنهایی ک شما میگید یادش دادم وگرنه اینجا باشه ک چیزی یاد نمیگیره

گلم خودت ببرش بیرون پارک خانه بازی منم تنهام غریبم برو خیاطی یادبگیر یه روزایی رو خیاطی کن حالت خوب میشه

منم هیچکسو ندارم اینجایی ک هستم ولی هرروز دخترمو میبرم پارک یا بیرون همینجوری میچرخیم فقط تو کالسکه میشینه بازی بچه هارو میبینه یا تو پارک خودش بازی میکنه
اینجایی ک من هستم اکثرا زمین خالیه یه شهرک تازه ساخته و خطرناکه سعی میکنم زود برم و زودم برگردم
البته دوشب پیش صدای یه دخترو شنیدم هی جیغ میزد کمک میخواست ترسیدم الان دو روزه بیرون نرفتم

کدوم سمت می‌شینی عزیزم

عزیزم، چرا جوابشونو نمیدی
بگو بخاطر سنشه نه تنهایی
تازه بیشتر پدرا الان همینن، وقت برا بچه ندارن، تو خودت ببرش خانه بازی، ببرش پارک با بچها بازی کنه خودت هم حال و هوات عوض میشه، وگرنه مهمونی و خونه کسی رفتن بچه چیزی یاد نمیگیره، تازه خیلی هم اذیت میشه

خيلي از مادر و بچه ها تنهان
اكثر بچه ها هم اينجورين يه نمونه ش بچه ي من
هرچند ٤تا پدر پزرگ مادر بزرگاش هستن و ميره خونه هاشون

خب خیلی خوبه که با بچه ها بازی میکنه
خیلی خوبه که بغل غریبه ها نمیرع
خودت رو‌اذیت نکن
خانه بازی نزدیک خونه ات پیذاکن ببرش
پارک ببرش
قصه براش بخون، بازی کن باش
من یک کانال مفید میشناسم بهت معرفی میکنم

کانال قصه های رشد
@GhesseRoshd
داخل ایتاست
من هر روز از قصه وبازی هاش ایده میگیرم

ماهم همیمینیم ولی من دخترمو میبرم پایین خونمون کلی بچه ها هستن همسایه ها ولی دخترم هنوزم پیششون نمیره بااینکه هرروز میبینه پارک هم میبرم ولی فقط نگاه می‌کنه بچه میاد میگه نیا پیشم

غریبی خیلی سخته خییییلی