بچه که بودم وقتایی که با مادرم میرفتیم پیاده روی اگر بین راه همسایه یا آشنایی بهمون ملحق میشد اخمام میرفت توی هم ، حس میکردم خلوت منو مامانم بهم خورده و مامانم دیگه قراره همش بااون حرف بزنه ، تو نوجوانی دیگه خیلیم تابلو میکردم جریانو که طرف خودش متوجه میشد 😅
مدتیه توی پیاده روی هامون یه خانم مهربونی هم بما ملحق میشه ، پسرم اصلا بهش سلام نمیده و چندبارم بمن گفته خاله نیاد ازش بدم میاد، امروز توی خونه کمی باهاش حرف زدم و حس بچگی خودمو بیاد آوردم. متوجه شدم که چون هروز یک شخص سوم حضور داره پسرم دیگه لذت نمیبره از پیاده روی مون . بنابراین تصمیم گرفتم یسری از روزها رو طوری برنامه بچینم که فقط خودمو مهراد باشیم.
گاهی بچگی خودمو میبینم ، نوجوانی خودمو میبینم که با مهربونی دارن بمن کمک میکنن. مثل انیمه همین دیروز.
راستی این انیمه رو حتما ببینید 💖🙏

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط