خانما بچه من بجز محبت پدرش و خودم هیچ محبتی نمیبینه حالا یا دورن از ما یا کلا تمایلی به بچه ندارن یا هر دلیلی ب بچم هیچ ابراز محبتی نمیشه....از صبح تا شب فقط با خودم و دم غروب و ظهرهم یکم با باباش....نهایتا ماهی یکبار با مثلا همکاری رفت و آمد داشته باشم....خیلی نگران بچمم ....چکار کنم؟؟؟
کسی هست ک شرایطش مثل من باشه؟چه راهکاری دارین؟

غریبی خیلی سخته خدا کمک مون کنه این دوری دلتنگی ها کمتر بشه
هر وقت میام مشهد روحم تازه میشه وقتی میخام برگردم فقط میگی تمام غصه های دنیا رو دلم
اطرافیانم میگن دیگه نباید احساس غریبی کنی دیگه دختر دار شدی میشه تمام دلتنگی ها کمتر میکنه

اخه دلتنگی ها منو کمتر کنه
کی با بچه ی من بازی کنه

گلم منم همینطورم تو شهر غریب زندگی میکنم بدون خانواده خودم شوهرم بدون فامیل
فقط همکارای شوهرم اونم خیلی کم رفت امد داریم
شهر های جنوب هم خودت میدونی کل تابستون گرمه نمیشه رفت بیرون
فقط از صبح تا شب منو باباش میبینه 😭😥😥

اونایی که بدرد میخورن دورن و اونایی هم که نزدیکن انقدر بی ذوق و سردن که نبینتشون بهتره .بخدا من تا حالا دوسه بار پیش اومده مجبور بودم بچمو جا بذارم گذاشتم پیش صاحب خونه مون ولی نبردم پیش اقوام،البته اگرم می‌بردم قبولش نمیکردن

عزیزم پسر دایی منم شرایط تو رو داشت الان که میبرنش مدرسه باید مادرش بشینه پیشش وگرنه اگر بزاره بره اینقدر گریه میکنه که مدیر زنگ میزنه خیلی اذیته هیجا قبول نمیکنه بره میبرنش مشاوره ولی هیچ فایده نداره

عزیزم بنظر من تقریبااا الان همه اینجورن یا هرکدوم ی شهر هستیم همه درگیر بچه ومدرسه خودشون یا ارتباطا صمیمی نیس فاصله هست کلا رابطه ها محدوده دختر منم عمش خالش دوره عموش سالی یکبار هست فقط پدربزرگ مادربزرگ میشناسه خب چیکار کنیم نگران نباش

بچه من همین شرایط رو داری اتفاقا منم امشب خیلی به این قضیه فک کردم حتی گریه م گرفت .طبقه پایینی مون مهمون داشتن صداشون میومد این رفته بود پشت در هی درو می‌کوبید و گریه میکرد میخواست بره پیششون