بچم اصلا من و نمیخواد وقتی باباش میاد میچسبه بهش بخاطرش کلی گریه میکنه
میگه اون بخابونتم اون غذامو بده
اصلا وابسته من نیست پشت سر من گریه نمیکنه
ولی باباش چرا کلی گریه میکنه
دیروز خیلی عصبیم کرد وقتی خونه هستم تنها هر کاری میکنم بیدار نمیشه انقدر باید داد بزنم تا بیدار شه
باباش خونه باشه سریع بیدار میشه
اماده نمیشد لباس نمیپوشید منم همش بدو بدو داشتم بزور لباسشو پوشوندم بعدش خیلی پشیمون شدم که بزور بردمش
حالا شوهرم گفت حتما میزنیش واقعا اشکام بند نمیاد
همش از خودم زدم بشور بزار بپز ی باشگاه میرفتم که مامانم مریض شده مجبور شدم دیگه نرم
واقعا این همه زحمت برا چیه برا کیه احساس میکنم درک نمیشم نادیده گرفته میشم

پسر منم به من وابسته نیست و به شدت وابسته پدرمه

دختر منم مادرم و شوهرمو بیشتر از من میخواد، اونا باشن دیگه کاری بمن نداره، ولی این به معنی این نیست که منو دوس نداره یا اونا براش مهمترن، من چون دائم کنار دخترم هستم مثل یه قسمت از وجودش هستم که همیشگی هستش و نگرانی بابتش نداره ولی باباش روشب تا شب میبینه، مادرمو هفته‌ای یکبار.. پسر توام همینطوره قشنگم..

دیگه ناراحت نیستم الان اروم شدم

خیلیم بهتر بچسبع بهت هم یجور ادمو داغون میکنه

من پسرم عمشو میبینه منو فراموش میکنه خیلی از این موضوع ناراحتم و تلاش میکنم که وابستگیشو به عمه اش کم کنم
میریم خونه مادرشوهرم شب بخوابیم
بغل من نمیخوابه بغل عمه اش میخوابه

همه ما همینیم هیچ وقت دیده نمیشیم ،دختر بزرگ من برا خانواده باباش اینطوره وقتی اونا رو میبینه کلا منو فراموش میکنه ،میفهممت 🥺🥺