وقتی بچه حدود دو ساله میشه، تازه داره می‌فهمه که احساسات مختلفی مثل خوشحالی، ناراحتی، عصبانیت یا ترس وجود داره. اما هنوز بلد نیست این احساس‌ها رو درست بشناسه یا بیانشون کنه. نتیجه‌اش چیه؟ گریه، جیغ، لجبازی یا حتی کتک زدن، چون نمی‌تونه بگه "ناراحتم" یا "می‌ترسم".

حالا اگه ما از همون موقع کمکش کنیم که احساساتش رو بشناسه و اسمشونو یاد بگیره، مثلاً بگیم:

> "می‌بینم ناراحتی چون اسباب‌بازیت شکست"
یا
"عصبی شدی چون نوبت بازی نبود"،
بچه یاد می‌گیره احساسش رو با کلمه بیان کنه، نه با رفتار بد.



این کار باعث میشه:

1. اعتمادبه‌نفسش بالا بره چون می‌فهمه احساساتش مهم و قابل فهمه.


2. روابطش بهتر بشه چون یاد می‌گیره با حرف زدن مشکلاتش رو حل کنه.


3. کنترل هیجان پیدا کنه و کمتر لجبازی یا پرخاش کنه.


4. هوش هیجانی بالایی داشته باشه که در آینده براش خیلی مفیده — توی مدرسه، کار و حتی زندگی زناشویی.
در واقع، آموزش احساسات مثل یاد دادن الفباست؛ اگه از کوچیکی یادش بدیم، توی تمام مراحل زندگی ازش استفاده می‌کنه
البته حتما لازم نیست مثل واو به واو کتاب بخونید بلکه جملاتش رو تبدیل به زبون بچه کنین و از رو شکل ها میتونین بهش توضیح بدید

برسام کتاب چرا امروز غمگینمو داره و ما هرروز میخونیمش،خیلی دوستش داره اخر کتاب که ابر مهربون خودشو بغل میکنه برسامم خودشو بغل میکنه یا وقتی دوستشو بغل میکنه میاد منو بغل میکنه

قشنگ بود
ممنون

اپلیکیشن آی قصه یه سری پادکست داره برای بچه های دو سال نگار و آوا خیلی ساده در مورد موارد مختلف خیلی ساده حرف میزنن. پسر من خیلی دوست داره به جای اینکه تلویزیون کارتون بذارم این سایت رو باز میکنم رو تلویزیون با دقت گوش میده و آرو میشینه هم من به کارام میرسم هم کلی چیز یاد میگیره هم هوش شنواییش بالا میزه