«هنوزم بعضی وقتا که نگات می‌کنم، باورم نمی‌شه…
باورم نمی‌شه این همه عشق، این همه معصومیت، این بچه‌ی کوچولو مال منه.
هر بار چشم‌هات رو می‌بینم قربون‌صدقه‌ت می‌رم و با ذوقِ یه دلِ پر از عشق می‌گم:
من کی مامان شدم؟ واقعاً این بچه مال منه؟

تو اومدی و دنیا یهو شکل دیگه‌ای شد؛
دل‌نگرونی‌هام، ذوق‌هام، دعا‌هام، حتی نفس‌هام اسم تو رو گرفتن.
مادر شدن یعنی همین…
یعنی هر روز عاشق‌تر شدن،
یعنی دل آدم بیرون از سینه‌ش راه بره و بخنده.

شاید هنوز باورم نشه،
ولی هر بار که تو رو بغل می‌کنم، مطمئن می‌شم
زیباترین اتفاق زندگی من، تویی 🤍»
.
.
تا به حال این حس رو داشتین؟
حس اینکه کی مادر شدم؟
که بچم اینقدی شد؟
🥹🥹

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط