من ۱۸ سالم بود که واسه اولین بار مادر شدم.
یه دختر ۱۸ ساله هنوز خودش بچه‌ست، نه مهارت زندگی داره، نه اعصاب، نه مرز. فقط عشق و ترس.
وقتی دخترم حدود ۵ سالش بود، داشتم روانشناسی می‌خوندم و همش به خودم می‌گفتم من این کارو نمی‌کنم، من سر بچم داد نمیزنم من خواسته هامو سلیقمو به بچم تحمیل نمیکنم من مثل مامانم نیستم
بعد یه روز به خودم اومدم دیدم دارم همون کارایی رو می‌کنم که همیشه می‌گفتم نباید.
نه از بدی، از خستگی و ناآگاهی خودم.
اونجا فهمیدم دونستن کافی نیست. مادری تمرین، صبر و بلوغ می‌خواد.
و وقتی اشتباه می‌کنم، باید قبولش کنم و دوباره تلاش کنم.
از من که اینو تجربه کردم به تو: اجازه بده خودت واقعی باشی، اشتباه کنی، دوباره شروع کنی. کامل بودن توی مادر بودن هیچ‌وقت هدف نیست

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط