سلام‌مامان ها هرکسی حوصله داره یا کار نداره بیاد یکم درددل کنیم همو دلداری بدیم من چند وقت هی با خودم میگم یعنی فقط من اینقدر بزرگش میکنم بعد تو اینستا میبینید طرف بچه داره همسن بچه من حالا یکم اینور اونور طرف میگه من از صبح تا شب از شب تا صبح فقط با بچه ام الویت بچمه نمیدونم بازی جدید براش درست کردم میانوعده جدید گوشی نمیدم دستش تلویزیون نمی بینه تموم وعده هاشو خورده کامل میخوابه اصلا یجوری همه چی سرجاش و درست ک بخودت شک میکنی بعد اون یکی میگه شاغلم بچمم با خودم میبرم میارم زود نهارش رو میدم زود همسرم رو راهی میکنم بعد با خودم میگم این تازه کار هم میکنه بعد ب بچش هم اینقدر میرسه بعد عذاب وجدان ناکافی بودن خستگی و اون حسی ک دلت واسه خودت میسوزه باهم میاد سراغم بخدا دیشب تا ۲ بیدار بودیم از ۱۰ تا ۲ سعی کردیم بخوابیم هرجوری بازی بگید کردیم اونقدر بدو بدو کردم شاید خسته شه رقصیدیم تلویزیون نگاه کردیم قصه اونقدر ی قصه رو تکرار کردم سرسام گرفتم اخرسر دیدی از زور بیخوابی حالت تهوع میاد سراغت دیگه داشتم میمردم سه شب هم هس درست نخوابیدیم دیگه نشستم گریه کردم اونم گریه کرده با خودم بلند بلند میگم منم ادمم تروخدا دیگه دوساله من نخوابیدم تروخدا ی بار هم اذیت نکن بعد اونم گریه کرده دیگه دلم ب حالی بیکسی خودم و اون حالت دخترم ریش شده بغلش کردم الکی ادا دراوردم داشتم الکی گریه میکردم بهد ده دقیقه بعد خوابیده نشستم ی ساعت نگاهش کردم میگم گناه تو چیه خوب خوابت نمیومد بعد میگم گناه من چیه

تو اینو بدون اونا هیچکدوم تموم حقیقت رو نمیگن و تو بهترین مادر و همسری تو صد خودتو براشون میزاری همین کافیه که بدونی تو بهترینی

اینستا که فقط ویترین زندگی بقیه رو میبینی،اگه اون طرف اولویت زندگیش بچه شه چطور وقت میکنه تولید محتوا کنه،همه‌مون همینیم یه ذره کمتر یا بیشتر خودتو سرزنش نکن و هر وقت خسته شدی بگو این روزا هم میگذره و دلت براش تنگ میشه

من به خاطر پسرم از کارم استعفا دادم همیشه هم خونه ام فقط هفته ای یه بار میرم‌خونه مامانم. نه میتونم به خودم برسم و نه میتونم غذاهای متنوع و میان وعده اینا درست کنم. به زور آشپزی میکنم چون میچسبه همش بهم تو آشپزخونه‌. یکی دوتا کلمه بیشتر نمیگه واسه امین تلویزیون نمیذارم فقط موقع غذا خوردنش که اونم درست حسابی نمیخوره و تهش عذاب وجدان اینکه چرا با تی وی غذا دادم میمونه تو دلم😢 خواستم بگم همه مون تقریبا یه شرایطبم. در طول روز خودمو میکشم که حرف بزنم بازی کنم تا زودتر به حرف بیاد پسرم اما نتیجه نمیبینم و فکر میکنم من کم گذاشتم و.... کلی حرف دیگه عزیزم همه مون دلمون پره

بعدم اونا سرکار میرم بالاخره ی تایمی بچهشون پیششون نیس طبیعتا دلتنگن وقتی میان پیش بچشون حسابی بهش میرسن یا بچشون ارومه یا کمکی دارن روحیشون خوبه مشکلی ندارن شرایطا هیچ وقت مث هم نیس بالاخره روحیه اونا ک. کار میکنن بهتر ما هس دستشون تو جیب خودشونه با چخارتا ادم سلام علیک دارن بگو بخندی ما چی ی سره تو خونه نق و نوق بچه و بشور و بسابو

باور کن همش شعاره آخه اصن امکان نداره به نظرم اونا کلی پرستار بچه میگیرن یا کسی میگیرن واسشون خونشون تمیز کنه وگرنه اصلا نمیشه با بچه ب همه کاری رسید تازه اولویتم بچه باشه
آدم آهنی ک نیستیم ک حتی اگ آدم آهنی هم باشه نمیتونه نمیرسه
یا شایدم بچه هاشون خیلی آروم و حرف گوش کن هستن
واسه من ک این چیزایی ک نوشتی محال چون بچم خیلی خیلی نق نقو بداخلاق گریه کن و شیطونه کل انرژی روح و روان و جسممو میگیره

منم با وجود کل وقتم با پسرمم هیچ وقتی برا خودم ندارم باز حس میکنم کم میزارم یا حوصله نذارم از اون ور از بی حوصلگی وقتی نق الکی میزنه یهو داد بزنم عذاب وجدان میکیرم بعد اینکه تنقلات میخاد چیزای دیگرو میدم گاهی قبول نمیکنه عذاب وجدان میگیرم چرا میدمش گریه میکنه خب اونارو میحاد خابشم ک باید چندین ساعت تلاش کنم تا بخابه دیگ مغز خودمم قاتی میکنه از وقتی از شیر گرفتمش بیشتر اینجور شده قبلا وابسته شیرم بود همش شیر میخورد زیر سینم خابش میبرد بالاخره الان تا شارژش زیر صفر نرسه نمیخابه

خوب حتما طی روز میخوابونیش
خواب شو تنظیم کن