چقدر مادرشدن انتخاب عجیبیه.با همه خستگی و درد همه وقت و انرژیت برای بچت میکنی دلت نمیخاد ازش چشم برداری.زندگی و کارات از روتین خارج میشن.خوابت کم میشه.با هر عطسه دلواپس میشی،بعدهربارتعویض پوشک نگران کم و زیادی دستشویی بچت میشی.حتی وقتی خوابه هی نفس هاشو چک میکنی تا خیالت راحت بشه.با وجوداینکه تمام تلاشتو میکنی همه چی ب نحو احسن باشه باز خودت مادر بدی میدونی و سرزنش میکنی.ی آدم ۳،۴کیلویی چه قدرتی داره ک همه ی وقت و قلب و زندگیتو تصاحب کرده!

میدونی خدا بهمون قدرت میده بچه پشت و پناهش مادرشه حتی اگه همه کمکت باشن باز بچه خودتو میخواد همه این نخوابیدنا و خستگیا با یه لبخند بچه دود میشه میره هوا

دقیقا تازه مادری باشی که خودتم هنوز عوارض زایمان بهت مونده بواسیر وعفونت قارچی دارم خوب نمیشه و خیلی درد دارم و تمام اینایی که گفتی تمام وقت انجام میدم

من به عنوان کسی که مادرم همیشه خیلی فداکاری کرده و همش نگرانم بوده میگم که اینکار اصلا درست نیست. من همیشه آرزوم بوده مامانم خودش رو هم اولویت قرار بده و انقد فکرش درگیر من نباشه اونوقت منم با دیدن خوشحالی و استقلالش انرژی میگرفتم ولی اینجوری همیشه احساس کردم که تحت کنترل هستم..با این که از سر نگرانی بوده