فرزند پروری

سلام خانوما من اینور بجز مامانم با هیچ کس رفت امد ندارم خاله هام و دایی هام تهرانن مامانمم بچه کوچیکش منم کلا دوتا بچه این
با خانواده پدریمم یکم سر سنگینم بابامم ۱۲ ساله فوت کرد سر یه قضیه باهاشون سر سنگینیم
خانواده شوهرمم ۶تا خواهر ۱برادر همشونم بچه کوچیک دارن ولی سر اینکه با جاریم دعواشون شده بود من بی طرف بودم با ما رفت امدشون رو یک و نیم ساله قطع کردن توی مجلسم منو دخترمو ببینن پشتشون رو میکنن
با دوستامم رفت امد خانوادگی ندارم
الان دخترم واقعا حوصلش سر میره هروز بیرون میبرمش سالی ۳بار مسافرت میریم سه ماه یبار با خاله هام که نوه دارن جمع میشیم
ولی بچم انقدر خونه مونده احساس میکنم یجوری شده
خانه کودکم میبرمش
بجز جاریم سالی ۵بار اینا و مامانم هیچ کس خونمون نمیاد اونسری یکی از همسایه ها امد دخترم انقدر خوشحال شد من شرمنده شدم
اصلا بحث مهد کودک اینا نیس
انگار بچم دوس دار خانوادگی با کسی رفت امد کنیم قبلا که با خواهرشوهرم اینا رفت امد داشتیم دخترم کیف میکرد با بچه های اونا
اونام میدونستن این تنهاس با اون حال رفت امد رو قطع کردن

دیگه خودمم حالت افسردگی گرفتم

چجوری میگی بحث مهد نیس؟ همه بچه ها از رفت و امد خوششون میاد اما نمیشه که هرروز مهمونی برقرار باشه فوقش هفته ای یباره برای همه، همون مهد خوبه که هر روزه و با همسناش در ارتباطه

فکر کنم این بیشتر توی ناخداگاه خودت هست و بهش فکر میکنی. بچه این چیزا رو خیلی بهش دقت نمیکنه فقط یه جایی میخواد باشه ک بهش خوش بگذره. به نطرم مهد و خانه بازی ببریش خیلی عالیه

من اگه جای شما بودم و مسائلی که پیش اومده بود زیاد چیز مهمی نبود که بخوام تا همیشه قطع ارتباط باشم حتما به رفت و آمد فکر میکردم البته باید ببینی که اونا رفتارشون چجوره از اینکه بخوای باهاشون رفت و آمد کنی بدشون نمیاد خوشحال میشن یا نه

میتونی باشگاه ببریش.
اگه برات مقدوره با فامیلا رفت و آمد کن

ما هم تنهاییم منم تو غربتم،مادرم برادرام تو یه شهر دیگه ان،اما اینجا عمه دارم اونم سه تا ،دختر عمه دارم پسر عمو،۵تا برادرشوهر و ۵تا خواهرشوهرم دارم اما با هیچ کدوم رفت آمد نداریم مگر یکی بمیره یا عروسی بریم خونه هم،بابامم فوت کرده قبلا سرد بودن الانم همون طورین ،کارم شده بریم یه دور خیابونا رو گشت بزنیم بیاییم،شوهرمم نمیزاره دوستی بیاد خونم ،فقط یه برادرشوهر دارم اون خوبه دخترش هفته ای یبار میاد با سوین بازی میکنه همین

عزیزم من از شما بدترم یعنی عملا خانواده شوهرم از دوسالگی اراد باهاشکن قهریم فقط برادرشوهرم ک اونم بجه نداره بیخیال بابا مهد خانه بازی همه مینونه جای خالی بچهای فامیل بگیده منم با هیچکسی رفت امد نمیکنم اصولا زود رنجم و با ی حرکت اشتباه اون اددم میزارم کنار‌ دیروز اجیم اومد‌خونه بابام انقد با بچه خاهرم همدیگ رو اذیت کردن ک سردرد شدم اوردومش خانه بازی الانم میخایم تا ساعت یک بدیم خرید سبزیجات با آراد .نصف ملت همینجورین تنها نیستی

خودم بچه کوچیک دارم تو شهر غریب تنهام خاله و عمه و چنتا جاری و دختر خاله و دختر دایی دارم تو این شهر ولی با هیچکدوم رفت آمد ندارم شاید دوماه یبار یکیشونو ببینم.. ولی پسرمو مهد و پارک و کتابخونه خانه بازی میبرم

مهد بذارش..

واقعا فکر میکنی یه بچه ی ۴ساله این چیزارو میفهمه؟ فک کنم خودت یکم ناراحتی از این موضوع وگرن بچه رو دو تا کلاس بنویس وقتی برمیگردی اینقدر خستس که به هیچی جز خواب فکر نمیکنه

دقیقا ما هم همینیم دخترم هش میگه چرا هیچکی نمیاد.همش نقاشی مهمونی میکشه.اخه هیچ کس نداریم که بخواد بیاد همش تنها به جز چند نفر اونا هم بچه کوچیکندارن.کلا افسردگی گرفیتم.کلاسهم میفرستم اما همش میگه چرا هیچکی نمیاد.بخدا زنگ هرکسی هم میزنم نمیاد کار دارن گرفتارن....

بازاگرجاماباشی چی میگی ۹ماهه هیچکی ندیدیم نه مسافرت نه چیزی

باطایفه پدریت رفت وآمد کن اگه اینطور که میگی تحویلت میگیرن

این جور آدما رفت وامد نداشته باشی بهتره من دخترم خانواده پدریشو اصلا نمی‌شناسه رفته بودیم عروسی دختر دایی همسرم بچه های جاریام با هم بازی میکردن دختر من نگاهشون میکرد ..ولی اصلا دلیلی نمی بینم که باهاشون آشنا بشه به قول دختر بزرگم شانس خوبی آورده که نمیشناسشون😀ببرش باشگاه یا مهد زبان خیلی سرگرم میشه و اینکه بچه ها کلا دوست دارن مدام با کسی دررفت وآمد باشن ..خودت زیاد بهش فکر نکن فک میکنم بچه ها به اندازه ما درگیر نیستن ..منم یه مدت همش بچگی دختراولیمو با دومی مقایسه میکردم هی میگفتم بچم همبازی نداره .آخه اولیه دخترخاله ودایی همسن خودش داشت ومدام بازی میکرد..اما خب فقط خودمو اذیت میکردم

همه همونجور هستند
ما هم من خودم تك فرزندم هیچکسی رو ندارم با فامیل هم اصلا رفت آمد نداریم ن پدری ن مادری .شوهرمم کلا ۱ برادر داره ك اونم فقط سال ۱ بار عید میریم خونش هفته ای ۱ بار هم خونه مادر شوهرم می بینیم بازم با هیچ کدوم از فامیل هاش رفت آمد نداریم
پسر منم خیلی احساس تنهایی می‌کنه اما دیگه چاره چیه
با اسباب بازی .تابستونا پارک .بازی کردن باهاش مشغولش می کنم

با خانواده پدریت به نظرم رفت و آمد کن.اتفاقن خوشحال هم میشن

بگردم براش❤️
من با مادرشوهرم اینا یه ساختمونم با سه تا از جاریام ...با یکیشون ک نزدیک ۳ ساله قهرم فقط عید ب عید میرم ...اون دوتایی دیگم خیلی ازم بزرگترن رسما جای مادرمم یکیش دختر ۲۳ ساله داره اون یکی پسر ۲۵ ساله خوب من برم اونجا چه صحبتی میتونم داشته باشم اخه باهاشون ....
حالا چی بشه ما بربم خونه مادرشوهرم یا اون بیاد یساعت ....
از خونواده ی خودمم ک ۵تا خواهریم
خواهر بزرگمم ک کلا شوهرش مخالف رفت و امده خیلی کم میبنمش ، خواهر دومیم پسرش همسن علی منه اصلا راه نمیان کارشون فقطکتک ودعواس نمیرم اصلا ...رفت و امدم فقط با خواهر وسطیم خوبه ...
اینارو گفتم بگم ک وضعیت منم مشابه توعه فقط هفته ی یبار میرم خونه مامانم ...یا خواهر وسطیم همش خونه ایم پسر منم دقیقا مث دختر شما همش میگا مامان برم جایی مهمونی خوشم میاد من غصه م میگیره 😞
از یطرفم از مهد اصلا خوشم نمیاد ، ینی هرچی ویروس و میکروب بچه از مهد میگیره ....

یه خاهر واسش بیار سرگرم شه 😁 خانواده شوهر منم س ساله قط ارتباطم نبینشون ادم بهتره

هیج راهی نیست که با خانواده شوهرتون ارتباط داشته باشین؟؟

بنظرتون چیکار کنم ؟
با نسل بابام رفت امد کنم؟
یا چی ؟