از وقتی دخترم‌ب دنیا اومده حال روحیم‌خوب نیس .. دختر اولیم ک ی سالشه از موقع ب دنیا اومدن ابجی کوچولوش شبا طبقه بالا خونه مادرشوهر میخوابه .. عذاب وجدان گرفتم دلم میخاد کنارش باشم تو بغل خودم بخابه دلم آتیشه همش میگم کاش هیچ وقت حامله نمی‌شدم انگار ی دنیا فاصله افتاده

بیارش پیش خودت کنار تو راحت تره تو مادرشی نه اونا همیشه کاری کن بچه هات پیش خودت باشن

عزیزم منم فاصله سنی بچه هام یک سال و نیم کمتره ولی شب از خودم جدا نمیکنم کنار خودم می‌خوابه توی روز برا بازی همسرم میبرتش پیش پدر بزرگ و مادربزرگش ولی شب خودشم نمی‌ذاره ک بمونه. اینکه تنهاش بذاری مخصوصا موقع خواب به نظرم روحیه اش آسیب میبینه. ضمن اینکه کم کم خواب کوچولوی تنظیم میشه شرایط برات راحت تر میشه الکی غصه نخور

گناه داره بچه چرا ازخودت دور کردی حالت روحیش بیشتر خراب میشه فک می‌کنه ابجیش آمده دگه اونو نمیخاین می‌فرستیم پیش مامان بزرگش منم پسر بزرگم 20ماهشه پسر کوچک داره دوماه میشه تخت بزرگه گذاشتن کنار تخت خودمو سمت باباش واسه کوچیکه گهواره گرفتم اون میزارم سمت خودم کنار تخت

من بچه اولین سه سالشه اون این طرف می‌خوابه این یکی هم که دو ماهه هست می‌زارم این طرف

پیش خودت باشه راحت تر میخوابه تا جدا باشه ب فرض تو سکوت و ارامش بخوابه.بچه ارامش و‌از مادرش میگیره تا از سکوت بیارش پیش خودت نهایت اون حال بخوابه شما اتاق یا برعکس که صدای گریه بچه رو کمتر حس کنه بعدم یروز دو روز نیست که باید عادت کنه زندگی همینه دیگه هممون همینطوری بزرگ شدیم

بیارش پیش خودت آسیب میبینه روحیش

خب بیارش پیش خودت