بهش ک نگاه میکنم دلم اروم میشه که هست که تنها نیستم ولی وقتی به دنیا نگاه میکنم دلم میگیره که چه گناهی داره ک باید زندگی سخت رو بپذیره.به نظرتون کار درستی کردیم بچه دار شدیم؟
بچه ی من از جنینی پا به پای من داره سختی میکشه چون مامانش همیشه یا سرکار بود یا جلسه یا کلاس....
باردار ک بودم روزی یک ساعت پشت فرمون بودم تا برسم محل کارم که اطراف شهر بود....مدام باهاش حرف میزدم میگفتم طاقت بیار تو مقاوم و شجاعی من بهت ایمان دارم....
ماههای آخر مدام پله های دانشگاه رو بالا پایین میرفتم.....ولی دخترم موند و الان کنارمه خداروشکر

منم خیلی وقتا عذاب وجدان دارم که آوردمش همچین دنیای بی رحمی و بدتر از اون همچین کشوری
البته برای ما ناخواسته شد بعد از ده سال پیشگیری
الانم هرچه در توان داریم براش می ذاریم تا بعدا نگه برام کم گذاشتین.
حالا که دیگه اومدن باید هرکاری از دستمون بر میاد براشون انجام بدیم و دیگه به بقیه چیزا فکر نکنیم

قسمت بوده بیاد. ما فقط میتونیم تلاش خودمون رو کنترل کنیم نه عوامل محیطی رو

کی گفته قراره زنذگیش سخت باشه مگه همیشه همینحور میمونه زندگی

اره چون شاغلی و بالاخره میتونی خرجش بدی