میگم درد بارداری و زایمان به کنار، درد جسمی و روحی به کنار، درد بی تجربگی و خامی بچه اول به کنار، با دخالتها و حرفای چرت اطرافیان چطور کنار بیایم؟؟ دلم میخواد بزنم لهشون کنم، چطور باید حالی کنی به نفهما دوره شما با ما فرق میکنه، قلق بچه خودمو بهتر از شما میدونم، شما که دلسوزتر از من برای بچم نیستین، من دردشو کشیدم، از وحود منه، شما صلاحشو بهتر از من میدونی اخه؟؟ به چه زبونی ادم بگه دلم نمیخواد چیزای گیاهی که خرافات قدیمه به بچم بدم، دلم میخواد بچم تو بغلم بخوابه، بزار بغلی بشه اصلا، دوست دارم خودم حمومش کنم، دوست دارم بچم شیر خشک بخوره، دوست ندارم بچم پستونک بخوره، چطوری بگم به توچه، خفه شو دخالت نکن

دقیقا بخدا

والا من هر کی نظر میده زل میزنم تو چشاش نه تایید میکنم نه تکذیب بزار زر خودشونو بزنن والا

بذار هرکی هرچی میخواد بگه ولی کار خودتو بکن

حرف حق

گلم وقتی بچه به دنیا میاد، هرکسی طبق نظر و عقیده خودش یه نظری میده ولی خب پدر مادر بچه اگه میبینن دارن کار و اصولی و درست رو انجام میدن، به مسیر خودشون باید ادامه بدن، یه جاهایی هم اگه مفید بود، از تجربیات دیگرا استفاده کنن.

اصلا حرص نخور بزن به بی عاری بی دردی خودتو سخته ولی باید بشه تو عصابت خورد باشه شیرت تلخ میشه نوزادت بی قرار میشه بحاطر اون طفل معصوم کنار بیا نه فقط برای شیر اون ارتباط باهات میگیره یه روز گریه کن ببین اروم و قرار داره اصلا

یا باید مستقیما بهشون بگی وگرنه اصن نمیفهمن یا تو خودت نگه داری

قطع ارتباط کن

بذار هرکی هرچی میخواد بگه ولی کار خودتو بکن

عزیزم دقیقا منم دو ماهه از دخالت اطرافیان ب جنون رسیدم بچم سینمو نگرفت مجبور شدم بهش شیرخشک بدم هنوزم میان دیدنش میگن هیچی شیرمادر نمیشه استخونش ضعیف میشه زود مریض میشه و .. اوایل کارم شده بود روزی 10بار گریه ولی الان دیگ برام مهم نیس