پارت ۱۲
هیچکدوم از خونه ها به پولمون نمی رسید.تا این که اونروز بنگاهی یه پیشنهاد داد بهمون.گفت شما که بچه ندارید میتونید راحت برید اون بالاها چرا موندید اینجا.
منظورش از بالاها، سعادت آباد بود.گفت اونجا یه نفر رو میشناسه که نیاز به سرایدار دارن و خونه و ماشین هم در اختیار قرار میدن.
پیشنهاد خوبی بود.به قول مرد بنگاهی، میشد چندسال بدون کرایه بشینیم و حقوقمون رو جمع کنیم و بارمون رو ببندیم. چی از این بهتر. اون شب کلی ذوق داشتیم و فردا صبح نتیجه رو بهش گفتیم.قرار شد آخرِماه اسباب کشی کنیم.
به صاحبخونه ی پیر خبر دادیم که سرماه از اینجا میریم. اسبابهامون رو جمع کردیم و روز یکم ماه یه وانت گرفتیم تا اسباب ببریم.
برعکس همیشه هیچ خبری از پیرمرد صاحبخونه نبود. مهرزاد به طبقه بالا رفت و از دیدن اون صحنه کلی حالش بد شد. انگار دو سه روزی از فوت پیرمرد گذشته بود.
جلوی در واحدش افتاده بود و همسایه ها میگفتن لابد سکته کرده.تا ظهر معطل شدیم تا پسراش بیان و باقی پول ما رو بدن. تمام پول اجاره و پول پیش رو توی متکاش قایم کرده بود و در حالی مرده بود که لباسهای تنش از شدت فرسودگی پاره بود...

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط