این روزا بی اعصاب ترینم،نمیدونم بخاطر اینکه نزدیک پریودمه یا چی؟ولی وقتی بی اعصابم حوصله ی بچمم ندارم،وقتی غر میزنه یا گریه میکنه سعی میکنم عصبی نشم ولی گاهی دست خودم نیست و صدام میره بالا،عذاب وجدان داره منو میخوره،حس میکنم اصلا برای مادری کردن آفریده نشدم و لیاقتشو ندارم،گاهی وقتا حرف بقیه هم بی تاثیر نیست،مثلا دیشب شوهرم بهم گفت تو اصلا باهاش حرف زدن تمرین نمیکنی ولی من بارها نشستم باهاش تمرین کردن کتاب خوندن حرف زدن بازی کردن ولی دریغ ازینکه یک کلمه بگه،خب تقصیر من چیه؟فقط دوست داره راه بره و بازی کنه،همین حرف نزدنش کلافم میکنه خودمو مقصر میدونم و عصبی میشم و گاهی عصبانیتمو سر بچم خالی میکنم،حالم بده واقعا،نمیخوام ناشکری کنم نفسم به نفس پسرم بنده ولی واقعا بعضی وقتا کم میارم،

تنها نیستی خواهر منم خیلی سعی میکنم آروم باشم ولی ی وقتایی نمیشه

خواهر زاده خودم ۳ سالگی حرف زد حتی کلمه

واقعا تا حالا هیچی نگفته یا اغراق میکنی؟

پسرمنم درحد چند کلمه حرف میزنه
نمیدونم چرا بچها هرکاری میکنن یاحالتی دارن از نظر پدراشون تقصیر مادره
منم عصبانی میشم یه جاهایی کم میاریم
اصلا خودتو سرزنش نکن وعذاب وجدانم نگیر هر مادری تمام ظرفیت خودشو میزاره برای بچه اش

منم خیلی تلاش میکنم که زود عصبی نشم ولی یه وقتایی واقعا نمیشه

منم گاهی اینجوری میشم سر غذا نخوردن و چیزای دیگه
ولی تصمیم گرفتم خودم کنترل کنم
حرف هم میزنه کم کم اگ تا ۱۸ ماهگی نزد ببر پیش پزشک و گفتار درمانی

تنها نیستی خواهر همه اینو تجربه کردیم