بچم. هنوز دوساله نشده ولی بحران دوسالگیش شروع شده
به قدری اذیتم. مسکنه و روانمو داغون مسکنه میخوام. خودکشی کنم
همش چسبیده ب من
همش
اصن خودش بازی نمیکنه
هی غر میزنه
اینو میخوام اونو میخوام
همه چیو میریزه خراب. میکنه
وووووای چقد بچه داشتن سخته
واس چقد سخته

عزیزم واقعا سخته
خیلی خیلی سخته و حق داری
هرچقدر بخوای از خودت جداش کنی بدتر میشه، تنها کاری که از دستت برمیاد اینه که بیشتر استراحت کنی که توان و حوصله سر و کله زدن باهاش رو داشته باشی
سر هر چیزی الکی نه نگو و باهاش لج نکن
خمیربازی، پازل های مناسب سنش و نقاشی با پاستل(همون مداد شمعی)، کتاب های مناسب سنش، اینکه باهم اهنگ های بچگانه گوش بدید مثل حسنی یا قصه های صوتی، اینکه بیشتر ببریش تو یه محوطه خلوت که راه برید و بدویید دنبال هم، تو حموم وقت بیشتری بزاری براش که آب بازی کنه، باعث میشه اون هم آرومتر بشه
دعواش نکن و سعی نکن از خودت به زور جداش کنی چند ماهه برطرف میشه عزیزم

منم دارم همین میشم واقعا سخت ولی دخترم بیرون خیلی اذیت نمیکنه ولی خونه وااااااااااای همش گریه غر میزنه بیرونم بعضی وقتا

عزیزم من تا وقتی که برای خودش خطر نداشته باشه کاریش ندارم یعنی شده چاییا رو خورده کف خونه

متا من که از اول همین بود

فقط صبر صبر صبر خواهر
منم بچه اولم خیلی زود عصبی میشدم با خودم میگفتم تموم نمیشه همیشه همینجور میمونه ولی همش میگذره و بعدش با خودت میگی کاش بیشتر مراعات حال بچه مو میکردم و کاش بیشتر درکش میکردم.....ولی خداروشکر برا بچه دومم بیشتر درکش میکنم میدونم زود تموم میشه و اینکه رفتار ما در این زمان خیلی مهمه

وای ک فقط دختر من
روااانی شدم روزی نیست از دستش گریه نکنم