سلام
مامان اولی ها بیایید درد و دل

من الان ۳۷ روزه مادر شدم ، تو این مدت تمام خستگی ها ،بی خوابی هام، دردام ، فقط مامانم و خانواده خودم کنارم بودن ، همسرم که کارش جوریه در هفته دوز پیشمه که اون دو روز هم با نبودنش فرق نداره برعکس انقدر نظر میده تو بچه داری که دوس دارم زودتر بره سرکارش اعصابمو بهم نریزه .. اصلا انگار بعد به دنیا اومدن بچه شوهرم دیگه شوهرم نیست ! یه مرد غریبست ... نه ابراز محبتی نه دلگرمی
تازه میگه تا کی مادرت کنارت باشه خودت تنها بچتو بزرگ کن ! زنهای قدیم چندتا چندتا بچه بزرگ کردن
هیچ درکی از بچه داری و گریه های کولیکی شبانه و خستگی و بی خوابی ،بی تجربگی ،حال روحی بد و... نداره این رفتاراش و بی درکیش خیلی ازارم میده با حرف زدن هم رفتارش تغییری نکرد ،حالم خیلی بده مدام دارم گریه میکنم نست خودم نیست

ببین هرچقد کسی دورت باشه باعث میشه به این روند عادت کنی و بعدش فک کنی هیچکاری ازدستت برنمیاد سعی کن قوی باشی روپای خودت وایسی همه ماهم بچه اول داشتیم من مامانم فقط دوروز بیمارستان پیشم بود همین
خونه کارای سبکم میکردم زودسرپاشدم کم کم روحیم خوب شد وابسته به کسی نبودم اینجوری وقتی شوهرتم میادخونه میتونی بچه رو کم کم بهش بسپری تااحساس مسئولیت کنه

بازم خداروشکر کن مامانت پیشت
ماها که تو شهر غریبیم اوضاعمون خییییلی داغونتره هییییچ کمکی نداریم بدون تجربه داریم روزای سختی رو پشت سر میزاریم

واااااااای دقیقااااا
خیلی حس بدیه ..هیچ کس درکت نکنه خودت باشیو خودت ..من احساس میکنم افسردگی گرفتم

🥺من‌ یه غصه دیگه دارم
از الان استرس اینو دارم که مامانم نمیتونه خیلی پیشم بمونه و این رو مدام شوهرم میخواد بکوبه تو سرم
مثلا مامانم همین الان هی میره شمال و هی میاد یه هفته پیشم میمونه، شوهرم اصلا درک نمیکنه

منم یک مامان اولیم و خیلی احساس بدی دارم با اینکه بخاطر داشتن دخترم خدارو هزارتن بار شکر میکنم اما ته دلم غم دارم