دلم گرفته تو این شرایط و استرس همسرم هم اصلا درکم نمی کنه ،به نظرم سخت ترین کار برای یک زن اینه با کسی زندگی کنه که دوستش نداره ،دختر بزرگم سه سال و نیمه و دختر کوچیکم یک سال و نیم روزها روزه که میگیرم حسابی خسته میشم میبینه چقدر خستم ولی همش میگه تو که هیچ کار نمی کنی ،میگم شب ها از بس بچه ها داد زدن سرم داره میترکه خواب نمیرم میگه کمتر استراحت کن خوابت میبره ،طول شب سه چهار پا میشم شیر برای بچه درست میکنم خواب ندارم سحر پا میشم از استرس اخبار رو نگاه میکنم طول روز ظرف و غذا وهزار تا کار خیلی وقتی مامانم میاد کمکم خانواده همسرم اصلا اهل کمک دادن نیستن یک ساعت تا حالا بچه های منو نگرفتن خودشم که چی بشه یعنی تو این چند سال یک بار نگفته خسته نباشی همیشه اعتقادش اینه من هیچ کار نمی کنم.خیلی دلم گرفته.

قشنگ درکت میکنم فقط رفیق بازی شوهرمم اضافه کن من کم آوردم دیگه نمیکشم

ناراحت نباش همه مردا لنگه ی هم هستن

واقعا از ته دل درکت می کنم چون تجربه کردم ، من با اینکه شاغل هستم و بیرون هم کار می کنم چون ساعت کاری ام پارسال کمتر از همسرم بود بعضی روزا این جمله رو می‌گفت من یعنی آتیش می گرفتم یه بار دیگه دهن شو جررررررر دادم و حسابشو رسیدم، دیگه این جمله رو نگفت

مشکل اینه کاراتو در نبودش انجام میدی
کاری ک دقیقا من با شاغل بودنم انجام میدم و کاملا اشتباهه
کارارو بذار وقتی اومد انجام بده بدونه ک زمان میگیره ازت

موقعی که اومد خونه و همه جارو بهم ریخته دید تمام کاراتو بذار جلو چشاش انجام بده اصلا هم دیگه هیچی نگو بذار بگه مهم اینه خودت میدونی چقد داری سختی میکشی خواهر من مردا همینن راحت طلبن براشون مهم نیست صدتا بچه داشته باشن بفکر خودشونو خوشی خودشونن خودتو اذیت نکن ناراحتی نکن وظیفه ما مادری کردنه و انجامش میدیم ته تهش سختیمون دوسال دیگست بعدش به ارامش میرسیم منم بچه هام شیر به شیر هستن عذابی که کشیدمو میکشم فقط میگم اخرش این بچه ها بزرگ میشن

یه چن روز کار نکن حساب کار دستش بیاد ،کلا ادم مظلوم و تو سری خور بشه همه چی میشنوه و میبینه فقط باید ادم جواب و بده و مث خودشون باشه من یه عمر کارم این بوده از من به تو نصیحت

من به شوهرم گفت میشه توکارای خونه کمکم کنی گفت بیاکارای مغازروبکن تامن کمک کنم گفتم حرف آخرته گف اره هیچی دیگ دیشب مغازه بودیم گفت میشه اونجاروتمیزکنی منم گفتم هروقت توخونه کمکم کردی منم کمکت میکنم 😂😂
دیگ واقعاازبعضی کاراش کفری میشم

کار نکن تو خونه بذار کارا بمونه در هفته دو بار این کارو بکن
بچه ها رو بنداز گردنش باشگاه برو یا کارای شخصیت رو انجام بده خیلی همه چیو بر عهده نگیر تا بفهمه کار انجام دادن سخته

هرکسی یک جور مشکل داره عزیزم
الان مثلا مشکل من اینکه من خودم خونم و زندگیم اداره میکنم با یک خورده پول بخور و نمیر مستاجریم با این بچه شوهرم هم ایران نیست
اونجا کار میکنه
بیاد اینجا کار نیست موندم بخدا هر کسی یک جور

سعی کن کم کم راه بندازی شوهرتو بعضی وقتا کاری بهش بسپر یا یکی از بچه هارو بگو ببره بیرون چند ساعت یا بگو میخوام برم آرایشگاه بچه هارو یکی دو ساعت نگه دار به نظرم انقد خودت همه کارهارو یه تنه انجام دادی که نه درک میکنه نه کمک

نیاز نیست بهش ثابت کنی که کاری میکنی عزیزم کسی که نخواد بفهمه نمیفهمه
نگهداری از دوتا بچه ی کوچیک واقعا سخته
سعی کن بعضی وقتا بسپاری به مادرت بری قدم بزنی ، آرایشگاه بری به خودت برسی