سایه های پزشک
۱۲



حدود ده نفر فقط حالت نگهبان داخل ساختمون بود و یه پسر بچه هفت هشت ساله داشت با سگی بازی میکرد که فکر کنم پسر پرهام باشه و خانمی که مادر بچه بنظر میرسید عقب تر بدون توجه به افراد داخل ساختمون داشت با پرهام دعوای لفظی میکرد تا اینکه پرهام سیلی ای تو صورت دختر نشوند و با این کار ساکتش کرد ، هیچ کس بهشون حتی نگاه هم نمیکرد و مشخص بود کارشونو خوب بلدن
دختر اومد دست پسر بچه رو گرفت و اشک ریزان به سمت من اومدن
وقتی میخواست از کنارم رد بشه ایستاد و نگام کرد ، از نزدیک صورتش پیرتر میخورد شاید مدود چهل و اندی سالش بود
با احترام بهش سلام کردم و اون فقط گفت : شب ساعت ده تو اتاق من باش تازه وارد
ابروهامو انداختم بالا و اون خانم و بچش راشو کشیدن و رفتن بالا
این خانواده پر از شگفتیه
لیلی با عجله از پله ها دوید پایین و پله ی اخر پاش گیر کرد و نزدیک بود بیوفته که مانع شدم و شونه هاشو گرفتم و با لبخند گفتم : دست و پا چلفتی
بدو بدو رفت بیرون و گفت : بجنب دیر شده
دنبالش رفتم درحالی که داشتم چهره ی جدیدشو سبک سنگین میکردم، اون یه دفعه ای از یه ه ر ز ه ی خیابونی به یه قدیس تبدیل شد، موهای خرمایی بلندش که دم اسبی بسته بود و هنوز نم داشت تو باد تکون میخوردن و پیراهن بافت و شلوار لی پوشیده بود و دیگه از اون ارایش غلیظ خبری نبود
بلند گفت : داری میای یا نه؟
سریعتر از پله ها پایین رفتم و نشستم پشت فرمون ، لیلی هم نشست و ساعتشو نگاه کرد
ماشین بنفش قشنگشو از حیاط بیرون بردم و با یک گاز ماشین غرش کرد و سرعت زیادی گرفت

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط