مامانايي ك تهرانين يا شهرايي ك زياد ميزنن و تو روز كلا صدا ان ف ج ا ر هست، ميشه بگين چطوري اميدتونو حفظ ميكنيد؟؟ چطوري خريد ميكنين چطوري هفت سين ميندازين؟ چطوري لباس نو ميخرين مهموني ميرين اصن چطوري خونه تميز ميكنين غذا ميپزين؟؟؟😭 من ميرم تو حالت بقا اصلااا خشكككككك و چوب ميشم تا ميخام يكم شاد باشم سريع مياد تو ذهنم ك اوضاع بده ج ن گ ه اصلا نميتونم خودمو كنترل كنم😭😭
حتا نميتونم لبخندددد بزنم
صب ك چشممو باز ميكنم ميخام به شروع روز

نمیدونم روحیه آدما متفاوته اما اکثر ایرانیا روحیه قوی و محکمی دارن چون اکثرا سختی کشیدن و مشکلات زیادی رو تحمل کردن بخاطر همین ادمای محکم تری هستن و این اتفاقات تکونشون نمیده شاید ترس توی وجودشون باشه ولی خب به هرحال همین ک شب زیر بمب و موشک میخوابن یعنی خیلی قوی هستن من خودم اینجوریم مشکلاتی ک پشت سر گذاشتم منو قوی کرده نه ترس دارم نه استرس فک میکنم دلیلش همین باشه

ازینکه جنگ هست و استرس شکی نیست ولی روال زندگی برقراره
هفت سین فقط, وسایل رو‌همسرم خرید هفت سین نقلی چیدم
لباس هم نخریدم و دخترمم لباس نو چند دست ذاشت ارزش گشتن لباس تو این شرایط نداشت ب نظر من
خونه تکونی هم کردم مثل روزای قبل ناهار و‌شام میذارم اون وسطا صدا هم میاد ترس ی چیز طبیعیه ولی بزرگش نمیکنم
یکم صبوری کن همش منتظر صدا نباش موزیک بذار با بچه سرگرم شو
این ترس رو ب پسرت انتقال نده
استرس و‌نگرانی خیلی هامون داریم ولی انشاالله تموم میشه

مجبوریم عزیزم،مجبور!
بخاطر بچه م و عزیزانم
روزایی بوده ک هزار بار ریختم و خودمو جمع کردم
چون پسرم منو میبینه و من نباید نباید نباید ترس رو تو صورتم بیارم

همه اين موارد با استرس تمااام.صداي جنگنده مياد بچمو برميدارم ميبرم اتاقي كه پنجره كوچكتري داره و بغلش ميكنم كه نترسه.

مجبوریم به تحمل و ادامه دادن
من هفت سین نچیدم بخاطر فوت پسردایی جوونم که همسایه ام هستیم
فوت این بچه منو داغون کرد
جنگ برام مسئله ای نیست

منم مثل تو هیچکاری نکردم هیچی هم نخریدم

منم خیلی میترسم اصلا خرید عید نکردم

عزیزم سمت ماهم زیاد زد ولی چ میشه کرد?ادم نمیدونه یک ماهه این وضعیت یا ۵ سال ب ناچار باید روال خودمونو بریم منم اوایلش شوک بودم بعدش شل کردم ولی خب هر سری صدا جنگنده میاد بچمو میگیرم جلو شیشه ای جایی نباشه

چون زندگی در جریانه،چون خواه نا خواه مرگ اتفاق میوفته،چون اگه ما خودمونو چوب خشک کنیم زندگی مثل ما صبر نمیکنه و عمرمون میگذره و من ترجیح میدم با بچم خوش بگذرونم چون ممکنه فردا نباشم دلم میخواد تا اخرین لحظه جریان زندگی رو توی من ببینه

خیلی ترسناکه همش هول و ولا دارم که اگه بزنه پسرم نزدیک پنجره باشه چی چون خونمون واقعا جای بدیه ما وسطیم چهار طرفش جاهای مهمه با فاصله نهایت پونصد متر
ولی خب میدونی هنوز زنده ایم
من به این امید میرم جلو که اولا خدا هست عمر هم هرجا باشه وقتش بالخره تموم میشه یکی هم اینکه شاید امروزم از فردام بهتر باشه
دارم تو لحظه زندگی میکنم از پنج دیقه بعدمم خبر ندارم

عزیزم ناامیدی خیلی بده
امیدوار بودن خودش یه خصلت خیلی قشنگه