باور میکنید با وجود مادرو دوخواهر کسیو ندارم باهاش درد دل کنم
۵سال پیش با نارضایتی پدرمادرم ازدواج کردم بعدش خدا بهم یه پسرداد روز زایمانم هیچکدومشون نیومدن بیمارستان خیلی احساس تتهایی و بدبختی داشتم این چند روز که بیمارستان بودم فقط گریه میکردم تموم شداون دوران الان خدا بهم یه فرشته ی دیگه داده با اینکه الان شوهرمو خیلی قبول دارن و شوهرمم خیلی باهاشون خوبه دیشب مادرم بهم گفت یه فکری به حال خودت بکن فک نکنم ما بتونیم بیایم بیمارستان(اخه یه کار خونگی دارن بخاطر اون میگفت)منم گفتم مامان نمیشه یه هفته بخاطر من تعطیل کنید گفت نه اصلا نمیشه😔ینی احساس میکنم من هیچی نیستم برا مادرم درصورتیکه برای خواهر بزرگم که بچش به دنیا اومد مثل پروانه به دورش میچرخیدن
بعضی وقتا احساس میکنم من دختر این مادر نیستم چطور یه مادر میتونه بچشو تو همچین روزی ول کنه اخه ما خودمون هممون زنیم میدونیم که وقتی زن بچه دار میشه چقد از نظر جسمی روحی خستس و واقعا احتیاج داریم یکی مثل مادر یا خواهرمون پیشمون باشن
هرچند شوهرم میگه تا منوداری غصه نخور یه ماما میگیرم هر کاری داشتی به اون بگو نمیذارم هیچ کمبودی احساس کنی ولی چه کنم دلم باز اروم نمیگیره باز اشکم میریزه😔

عزیزم خداروشکر در کنار اینکه خانوادت درک ندارم ،درکنارش یه شوهر باشعور با درک بالا بهت داده و خودش هواتو داره و نیاز به کسی نداری

من الان ۸ ماهمه مامانم فقط ۸ روز اومد پیشم(یه شهر دیگه اس)اونم مجبور بودم خودم بهش گفتم که اومد،آمینوسنتز کرده بودم
خواهر ندارم
درد و دلاتو رو کاغذ بنویس عزیزم
منم مثل شما برای زایمان فکر ماما همراه تو بیمارستان و پرستار تو خونه رو دارم تا راه بیوفتم
از هیچکس هیچ انتظاری نداشته باش و مقایسه هم نکن که هوای خواهرتو دارن
شرایط سختی رو داری تحمل میکنی منم درکت میکنم

عزیزم خیلیا شرایط شما رو دارن

مهم اینه که همسفر زندگیت انسان هستش و درکت میکنه
مطمئن باش اگه به میل اونام ازدواج میکردی باز همین رفتار رو میکردن

عزیزم چه شرایط سختی🥺
ان شالله خدا برات جبران کنه