ی دردو دل
من خیلی رو بچم حساسم ینی این طرز فکر خودم نیست شوهرم خانوادش دوستام همه میگن تو خیلی حساسی رو غذا خوردنش راه رفتنش بازی کردن رو همه چیش ب طوری ک حاضرم وقتی میرم بازار هلاک بشم تو بغلم نگهش دارم ولی دست کسی بچمو نسپارم اجازه ندادم کسی جز خودم پوشکشو عوض کنه اجازه ندادم کسی حمومش کنه از زمان نوزادی بجز حمام ده روزگی و چهل روزگی دیگه دست کسی ندادم همون دوبارم خودم باهاش رفتم مواظبش بودم اگه پنج دقیقه پیشم نباشه دغ میکنم ولی پسرم اصلا بهم حسی نداره 💔 مادر شوهرم همیشه شعارش اینه من حوصله بچه ندارم اصلا دست ب بچم نمیزنه ولی پسرم خیلی دوسش داره وقتی جمعیت رو میبینه همه رو دوست داره بجز من بنظرتون بزرگ بشه همینطور نسبت بهم بی اهمیته؟ ینی دوسم نداره؟

تب اسهال فرزندپروری فرزندپروری پوشک بچه غذا

عزیزم اول بهت خداقوت میگن نصف این کارایی ک میکنی من به عنوان مادر انجام نمیدم، اره منم پوشکش خودم و شوهرم فقط عوض میکنیم، حمام رو میپسرم به باباش چون دیک صلاح نمیبینم که خودم ببرمش، پسرمم بد غذاس روش ها و دارو های مخالفی امتحان کردم ولی میدونم که دورع بدغذایی هم تموم میشه پس خودمو بچو اذییت نمیکنم و دراخر بهت بگم عزیزم شما باید برای تربیت یک بچه با روان سالم کادر کافی باشی نه مادر عالی، شما الان در جایگاه یک مادر عالی هستی که خودش ضربه زننده است به بچه، مادر عالی فرصت رشد و یادگیری مهارت های جدید و ارتباطات جدید رو از بچه میگیره یجورایی مادر عالی بال و پر بچه رو میچینه، الان رو نگاه نکن کوچیکه بزرگ تر بشه با چالش های بیشتری مواجهه میشی، البته تا دوسالگی میگیم مادر باید کامل در دسترس و پیش بینی پذیر برای بچه بچه پس تا اینجای کار خوب بودی اما الان بچه ات دوسالشه نباید دیگه به منوال قبل ادامه بدی، هرچقدر زیاد و بی اندازع در دسترسش باشی کمتر براش دیده میشی
پس مادر به اندازه کافی باش

منم روی دخترم خیلی حساسم امروز زنگ زدن بریم بیرون حالا مشهد هم سرد شوهرم گفت بریم الان همه بیرون هستن من دخترم رو خوابوندم تو ماشین نشستم هر چی شوهر گفت از ماشین بیرون نشدم گفتم بهتر از اینه که بیام بیرون بچه مریض بشه کل دردسرش واسه من باشه

منم دست کسی نمیسپارم حاضر نیستم بدون پسرم جایی برم به مادر شوهرم نزدیک میشه انگار برق میگیرتم

من سرکار میرم
مادر شوهرم دخترمو نگه میداره
مثل یه دسته گل از امانتم نگه داری میکنه‌ نمیدون مامان بدی هستم یا ن چون تهران تنهام بچمو همن جا میبره
بلبل شده واسه خودش مودبه اجتماعیه خیلی قشنگ صحبت می‌کنه نه به من نه به همسرم وابسته نیست البته که دخترا بابایین بازم میگ بابام ولی دراخر بازم منو میخاد دوسم داره فقط وابسته نیست
و این بنظرم خوبه واسه بعدانش

قضیه دوست داشتن نیست وقتی ۲۴ ساعته بهش میچسبی اونم فک میکنه بخشی از وجودشی باید ی زره فاصله بدی ببینی که میتونی نباشی وقتی تو جمع هست اصلا دورش نرو ک اون بیاد جات حس کنه نبودتو

وای چقدر سخت میگیری خوب چی میشه یکی دیگه بغلش کنه که مشناسیشی من خودم هر وقت میرم خونه مامانم یا مادر شوهرم بچه رو ول میکنم که ی زره اونا نگه هش دارن بچه مم خیلی اجتماعیه بغل همه میره گاهی وقتا میزارمش خونه خواهر شوهرم یا مامانم یا مادر شوهرم میرم خیابون براخودم اخه خودمم دل دارم و اون ها هم خوشحالن سرگرم میشن تازه وقتی نیستم بعد که میام دخترم قدرمو میدونه نازم میکنه بوس میکنه ولی دیگه کارا خصوصیش مثل حموم یا پوشک شو خودم انجام میدم

عزیزم چون خیلی بچه رو چسبوندی ب خودت اینطوری شده

منم همینطوریم ولی پسرم تو جمع ک چشمش ب مادرشوهر یا جاریم و ..‌ اینا میوفته منو فراموش میکنه

منم هربار رفتم خرید با خودم بردم پیش کسی نمیزارم وابستشم اگه بزارم پیش کسی همش فکر ذکرم پیششه

منم حساسم‌و امروز تو خانواده شوهر دیوونه شدم تو همه چی دخالت میکنن

و منم مثل شما بازار باشیم بیرون باشیم دستم قطع بشه امکان نداره بدمش بغل کسی حتی باباش
با ماشین که جایی برن مثل خانواده من یا همسرمم باشه
بگن لیارو بده پشت رک مگم نه بغل خودم باشه راحت ترم نمیدم بعدا عذاب وجدان میگیرما اما اصلا نمیتونم تحمل کنم بدمش بغل یکی دیگه

تو خیلییی از چیزایی که گفتین با هم هم نظریم الان نزدیک یکسالو نیم هستش ده دیقه نزاشتم دخترم ازم دور باشه هر جا باشیم مهمونی خونه میشینم باهاش بازی میکنم و اصلا دلم نمیخاد واسه بازی سمت کسی بره
حمومش هم خودم انجام میدم اصلا کسی حق نداره به جز من بهش آب بده غذا بده لباسشو عوض کنه پوشک که بهش یاد دادم خضوصیه جز مامان نباید کسی بهت دست بزنه خودشم الان اصلا اجازه نمیده
بهش بارها تذکر دادم و میدم بوس و بغل جز مامان ممنوعه دیگه ملکه ذهنش شده نمیزاره کسی سمتش بره خیلیییی باهاش بازی میکنم چه اروم چه هیجانی خیلییس باهاش خاطره بساز چیزای جدید بهش نشون بده همیشه با ذوق نگاش کن خیلییی ازش تعریف کن مشکل من این که حتی دوس ندارم سمت همسرمم بره

همه کارات عالیه ولی بچه هم دنبال آدمای جدیده برا همین می‌ره سمت بقیه خسته میشه همش با مادر باشه بعدم تو رو دوست داره تو نقطه امنشی می‌دونه همیشه هستی برای همین طرفت نمیاد چون می‌دونه تو را داره

پسر منم همینه از من و خونمون فراریه
با اینکه هر کاری بکنه اصلا سرش داد نمیزنم گیر نمیدم ولی نمیدونم چرا اینجوری میکنه میریم خونه مادرشوهرم پیش اونا منو ضایع میکنه گریه میکنه که نمیام خونه برای اونا میمیره در صورتی که کوچک ترین محبتی به بچه نمیکنن

تبریک میگم به شما که ی مادر باگذشت و مهربان و خوب هستید و بهترین کار همینه … توی جمع همینه طبیعیه و بزرگ بشه قدرتونو میدونه

این فقط فکر اشتباه شماس والا با اینهمه مراقبت و کنار هم بودن قطعا اونهم وابسته شماس،با این چیزا افکارتو پر نکن.به جاش به این فکر کن چه برنامه هایی برای ایندش داری چه بازیای هدف مندی باهاش بکنی و ...