هر روز میگذره بیشتر و بیشتر تو زندگی مشترکمون احساس تنهایی میکنم .... جدیدا خیلی احساس ضعف میکنم برای ادامه زندگی فک میکنم توان تنهایی جنگیدن رو ندارم ..... همسرم هیچ جوره درکم نمیکنه دوسم داره مطمئنم ولی ارتباط درست برقرار نمیکنه هر وقت دلم میگیره تو دلم میگم دیگه بهش هیچی نمیگم یه جوری ازم حرف میکشه نمیفهم کی حرف دلمو گفتم ولی مشکل اونجایی هست که با گفتنش بدتر و بدتر سنگین تر میشم بس که بلد نیس چجوری مشکل رو حل کنه
من تنهاترین ادم رو زمینم دوروبرم شلوغه ولی خیلی احساس تنهایی میکنم
پوشک نوزاد
رفلاکس نی نی
واکسن ۱۸ ماهگی

دقیقا منم حس تنهای شدیدی میکنم این مرد با حرف نزدنش مریضم کرد تحت نظر روانپزشکم، دیروز کل روز خونه بود کل روز گوشی به دست بازی می‌کرد یک کلمه حرف نزده آخر شب بچه خوابید من گوشی دستم گرفتم هی میگفت ورش دار بخواب وردار گوشیو بیا پیشم گفتم خودت از صبح دستته محلش نذاشتم زوری زندگی میکنم

منم همینم با وجود یه بچه ده ماهه و یه دو ماهه تو شکم اصلا درکم نمیکنه اصلا فقط هم با من اینجوریه با مادرش خواهرش عالیی من از بارداریم دیگه فهمیدم تنهام ازش فاصله گرفتک

منم همینم همسرم خیلی وقته ازم دووری میکنه برخلاف همسر تو دوستم نداره به بهونه های مختلف نمیاد دنبالم خدا میدونه سرش با چی گرمه ولی مجبورم ادامه بدم