من عموما تلاش می‌کنم با کارن آروم و منطقی و با حوصله رفتار کنم
اما مواقعی مثل امروز که چند بار تکرار کرد یهو کنترلمو از دست دادم داد زدم و دستشو کشیدم
اصلا بابت کثیفی خونه چه می‌دونم لجبازی یا شیطونی و فلان نیست
بخاطر سلامتی خودشه
مثل امروز چند بار یهو دستشو از تو دستم می‌کشید میدوئید تو کوچه و جاده و...
چند بار با آرامش دنبالش رفتم و باهاش صحبت کردم
اما یهو دوئید یه خانومه اومد جلوم بچه یه لحظه از جلو چشمم غیب شد فکر کردم پرید تو جاده قلبم وایساد وقتی رسیدم بهش فقط داد زدم گفتم مگه نگفتم نباید بدویی تو جاده؟؟؟؟
یا مثلاً شب داشت با بچه ها بازی میکرد رفته گلی که بچه ها درست کرده بودن برا بازی گذاشته دهنش خورده با اینکه قبلش بهش توضیح دادم چیزی نکنه تو دهنش یا دستشو نکنه تو دهنش وقتی داره گل بازی می‌کنه از دور هم حواسم بهش بود هر چقدر م خرابکاری کرد اصلا بهش بکن نکن نکردم و گیر ندادم
دوباره داد زدم گفتم کاررررن چی خوردیییییی
بچم دو بار گریه افتاد
واقعا ناراحتم
عذاب وجدان دارم
احساس می کنم حقیقتا مادر خوبی نیستم

منم‌تنها جائی که داد میزنم،همین مساله خطره،چاره ای هم نیست،وگرنه هگشه آرومم باهاش اینجوری میفهنه وقتی داد زدم باید وایسته و خطری هست،دائما که داد نمیزنیم
عذاب وجدان نگیر،اونو مادرایی که دائما سر هیچ و پوچ داد میزنن و بچه رو میزنن باید بگیرن

منم وقتي كاره خيلي بدي داره ميكنه داد ميزنم نه هر موقع اي بيشتر دارم قربون صدقش ميرم ولي بهضي وقتا ديگه انگار مجبوري بايد ازت حساب ببرن

نه.منم جایی که بدونم بچم درخطره باهاشون جدی رفتارمیکنم