روزی هزار بار به خودم لعنت میفرستم که چرا اینقدر مادر بدی ام
شعر میخونم بازی میکنم میدوم میپرم بوس و بغل میکنم ولی عصبانی شدنی دعواش میکنم و گاهی میزنم و همه ی زحمتام به باد میره
هزار بار به خودم میگم بار آخرته ولی بازم تو چشمام نگاه میکنه و کاریو که میدونه ناراحت میشم میکنه عصبانی میشم
نسبت به پارسال خیلی عاقل تر شده ولی همچنان لجبازه و میگه حرف حرف خودم باشه
میدونم طبیعیه ولی نمیتونم اون لحظه خودمو آروم کنم
شرایط روحی خوبی هم ندارم و نه خانواده ای داره نه شوهرم باهام خوبه مسئولیت هاشو انجام میده ولی محبت نمیکنه
دخترم لبشو جوبدنی هزار بار میمیرم و زنده میشم که تقصیر منه چون دعواش میکنم اینجور شده

عزیزم دقیقن من همین شرایط تو هستم میزنمشم ولی بعدش پشیمون میشم نمی‌دونم چیکار کنم

منم‌ مثل تو ام. خیلی سخته مخصوصا اون‌لحظه ک‌خوابیده.‌چشای معصومش بسته اس.خیلی درد میکشم

گاهی تا مرز جنون رسیدم دندونامو محکممم فشار میدم ولی هیچوقت این اجازه رو ندادم ب خودم ک پسرمو کتک بزنم
خیلی کارمای بدی داره اینکار
مراقب باش

میفهممت....قشنگ درک میکنم
ولی سعی کن کتک نزنی ...دختر بچه خوب نیست کتک بخوره