بارداری پر استرسی گذروندم ، زایمانم طبیعی بود ، هر چی روز زایمان خوب بود بعدش دردسرهای زیادی داشتم به دلایلی مجبور شدم برم خونه مادرشوهرم
خیلی بهم محبت داشتن اما انقدر این محبتهاشون بیش از حد بود که باعث شد افسردگی جای حس خوب مادر شدن بگیره ، همش منو میترسوندن سرکوفت تو نمیتونی،، میخواستم بشورم پوشک کنم نمیزاشتن میگفتن نمیتونی میخواستم بخوابونم یهو از بغلم میگرفتنش ، درحال لباس پوشوندن بودم بدفعه میومدن لباس میگرفتن تنش میکردن. میخواستم بهش شیر بدم میومدن سینه امو میگرفتن اینحوری باید شیر بدی دیگه ول نمیکردن که تو بلد نیستی. مدام میگفتن بچت ریزه فقیره مادرم اینا کمتر میومدن دیدنم میگفتن نمیشه همش بیایم اونجا همسرمم میرفت سرکار جوری شده بود میرفتم یه گوشه گریه میکردم روز نهم زایمانم حالم بد شد رفتم بیمارستان گفتن جفت جامونده ۳ روز بستری بودم انتی بیوتیکهای قوی میگرفتم دوری از پسرم حالمو بدتر کرد شیرمو کم ، کارم شده بود گریه خودخوری کورتاژ جردم برگشتم خونه مجدد مجبورم کردن بریم خوته مادرشوهرم تا ۱۵ روزی که پسرم انقدر حالم بد بود خود مادرشوهرم به همسرم گفت دست زنتو بگیر برو خونه حالو هواش عوض بشه تا ۳ ماهگی پسرم ادامه داشت جوری که رابطه منو همسرمم تاثیر گذاشته بود چشم دیدن خانواده همسرمو نداشتم همش احساس میکردم تحقیر شدم بعد از ۳ ماه میرفتم خونشون میگفتن تو نمیتونی بهش غذا بدی شیر بدی بده بخوابونیمش تا رفتم مشاوره و با همسرم جدی صحبت کردم تا یواش یواش اون روزها گذشت اما ارتباطم با خانواده همسرم و همسرم درست نشد و

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط